Geboorteverslagen
PDF Print E-mail

Geboorte Janou, augustus 2018

Hallo Chantal,

Op 8-8-2018 is onze dochter Janou geboren en we zijn apetrots!!
Ondanks dat het voortraject van gebroken vliezen met om de minuut beenweëen, heel zwaar was en ik na 10 uur nog steeds 2-3 cm ontsluiting had en we uiteindelijk toch gekozen hebben voor een ruggenprik en oxytocine, heeft Hypnobirthing ervoor gezorgd dat we een prachtige bevalling hadden! Ook het opvangen van de 'golven' was beter te doen door de ademhalingsoefeningen. De verloskundige gaf aan dat ik erg ontspannen ermee omging, ondanks de pijn. Ook door de goede voorbereiding en voorlichting tijdens de cursus waren we nergens verbaasd over of verrast door, wat voor veel rust zorgde. We wisten wat er komen ging. Het geboorteplan hielp ook enorm; men heeft onze wensen gerespecteerd in het Radboudumc en daar naar gehandeld, wat heel erg fijn was. Janou is na 16,5 uur in een half uur heel rustig ter wereld gekomen bij alleen daglicht en ook de placenta kwam na een half uur met heel veel rust en ontspanning. Niek en ik waren een heel goed team, Janou is een zeer tevreden en ontspannen baby en mijn herstel gaat ook erg goed. Ook ben ik niet uitgescheurd of ingeknipt en is alles in overleg gegaan. 
We zijn dan ook van mening dat Hypnobirthing enorm geholpen heeft bij deze bijzonder mooie bevalling en we zijn je daarvoor erg dankbaar!

Nogmaals bedankt en keep up the good work! We bevelen je bij iedereen aan. :-)

Groetjes, Niek en Martine

 

Geboorte baby in stuit

Geboorteverslag van een Nederlandse vrouw uit Duitsland bij wie de baby in stuit lag en die last minute, met 38 weken, nog 3 lessen/sessies via skype met mij heeft gedaan.

18 juli 2018 (3 dagen na de uitgerekende datum) is onze dochter geboren, en ik ben vaginaal bevallen, dus dat is super!

Het ging zo snel en uiteindelijk niet lang in het ziekenhuis geweest.
Een verslag voor als je geïnteresseerd bent:

17 juli avond begonnen de (voor)weeën. Om de 10 min en heel erg kort en nog heel goed te doen.

Volgende ochtend ook nog dus mijn man ging naar zijn werk en zou om 15 uur thuis zijn.
Ik was wel blij dat onze dochter naar bed ging om 13 uur want het werd toch wel wat zwaarder. Om 13:55 appte ik mijn man of hij eerder thuis kon komen dan 15 uur. Hij zou nog een mail typen en dan zou ie komen. Om 14 uur stipt braken opeens mijn vliezen en kwamen de weeën elke minuut en kreeg ik ook persdrang, ik hield het niet meer. Mijn man om 14:25 thuis, dochter werd precies wakker en hup naar de buurvrouw, 14:40 met de ambulance, 14:17 bij het ziekenhuis, 14:35 kwam de gynaecoloog die stuitbevalling kan, en 14:43 is ze geboren. Alles op het nippertje! Ik moest naderhand enkel nog een infuus ivm veel bloedverlies maar verder geen ingrepen en kon gelijk naar huis. Baby ook helemaal gezond.

Al met al, beter dan we hadden gehoopt. En wat heb ik veel gehad aan de ademhalingsoefeningen. De 7 langzame sec die ik tijdens het oefenen haalde, redde ik bij lange na niet meer tegen het einde, maar ik kon wel (ook al was het kort) naar mijn buik ademen. Vanaf 14 uur werd het echt heel heftig en gilde ik meer dan dat ik ademde, maar toch lukte het met de hulp van mijn man nog wel om ook naar mijn buik te ademen. De J tijdens het persen was het lastigste en ging wel echt gecombineerd met duwen, maar al met al superblij met je hulp en heel blij dat we iedere avond samen geoefend hebben. Vanaf 14 uur had ik ook continu de Regenboogontspanning opgezet en oortjes in en kon me heel goed afsluiten. Mijn man hield ook iedereen die tegen me wilde praten weg en ik hoorde alleen hem. Bij de geboorte waren er 7 mensen, maar doordat ik in de viervoetstand ging baren, zag ik niemand en kon ik me echt focussen.
Beetje lang verhaal, maar bedankt voor je hulp, kreeg er van tevoren ook veel overzicht en rust door, en bij een eventuele derde doen we de hele cursus :-).

Groetjes

Geboorte Phileine, mei 2018

Het was een erg vlotte bevalling. Ik had van te voren al 1,5 week voorweeen in mijn buik en op de betreffende dag begonnen ‘s morgens (gelukkig goede nachtrust gehad) de voorweeen in dezelfde sterkte door te stralen naar mijn onder rug. Ik dacht nog Ojee zou dit het begin van de bevalling kunnen zijn. De betreffende dag was namelijk de trouwdag van mijn zus. Dit was de meest ongunstige dag om te bevallen.

Op de bruiloft, tijdens de ceremonie zaten we op bankjes zonder rugleuning. Ik kon er niet lekker op zitten en merkte dat de rugweeen iets krachtiger werden en dat ze vrij regelmatig achter elkaar aankwamen. Direct na de ceremonie hebben we de verloskundige gebeld. Ik twijfelde nog steeds of het voorweeen of echte weeen waren omdat mijn voorweeen ook heel frequent achter elkaar konden komen.

Eenmaal thuis kwam de verloskundige om te kijken en ze vertelde dat ik al 3 cm ontsluiting had. Ze zou 2,5 uur later terug komen om te kijken hoe het er dan voor staat.
In de tussentijd werden de weeën heftiger en het opvangen bleek toch lastiger dan verwacht ondanks de vele oefeningen. Geen enkele houding leek verlichting te geven, zelf een warm bad niet. Ik kon daardoor moeilijk de ontspanning vinden al deed ik mijn stinkende best.

Ong 1 uur en 45 min na het bezoek van de verloskundige kwam jet gevoel dat ik voor een grote boodschap naar de wc moest. Het voelde als een keutel die ik de weg zit maar jog niet rijp genoeg is om ervoor naar de wc te gaan. In de weeen die volgde werd het gevoel steeds erger. 5 min later schreeuwde ik het uit van de pijn. Achteraf gezien waren dit pers weeeen die ik onbewust toch tegen hield. Na 3 weeen had ik in de gaten dat ik ligt mee moest geven. Dit verlichte te pijn zeker met 70%! Dit was ook het moment dat ik tegen mijn vriend bijna schreeuwde dat hij moest bellen en de dag de verloskundige nu moest komen! De 5 minuten die volgde leek een eeuwigheid omdat ik bang was dat ik zou bevallen zonder de verloskundige erbij. De verloskundige arriveerde 2 uur en 5 min na haar eerste bezoek. Ik zat inmiddels in bad  met gebroken vliezen (net gebeurd) gehurkt en was al licht begonnen met persen om de pijn dragelijk te houden . Op haar verzoek verhuisde ik naar het bed. Daar ben ik in dezelfde houding gaan zitten als in het bad omdat de pijn hiermee erg dragelijk was. Eenmaal op bed heb ik hooguit 3 minuten geperst en toen is onze dochter geboren. Ik heb op mijn knieën gezeten met mijn ellebogen op het hoofdstuk. Mijn dochter begon vrijwel direct te huilen en kreeg haar op mijn borst gelegd. De placenta volgde 14 minuten later. Wel met een spuit in mijn been omdat de verloskundige vanwege de snelheid van de bevalling en de houding bang was voor erg veel bloedverlies.

Dit alles bij elkaar heeft een kleine 2,5 uur geduurd.
Ik ben op de spuit in mijn been na volledig volgens mijn geboorte plan bevallen.
Alle weeen waren dragelijk doordat ik ondanks de snelle mate van toename een aantal technieken vanuit de hypnobirthing heb toegepast. Ik heb vel gehad aan de buik ademhaling en ik vond het fijn om meerdere bevallingshoudingen te kennen. Ik heb bijna alle houdingen geprobeerd om de weeen op te vangen. Ik denk dat ik er meer aan had gehad als de weeen niet zo snel heftiger werden.

Helaas heb ik zonder mijn moeder moeten bevallen. Zij moest van mij op de bruiloft van mijn zus blijven.

Ik kijk terug om een hele mooie ervaring en heb de bevalling ondanks de korte duur positief ervaren.

Gr. Marcella

Geboorte baby april 2018

Dinsdagavond 17 april rond 22:00u stond ik op van de bank en toen voelde ik dat ik een beetje vocht verloor. Het was vruchtwater, omdat ik op de wc ging zitten en een beetje op heb kunnen vangen. Het bleek later een scheurtje boven in het vlies. In de uren die volgden liep het vruchtwater er steeds voor een klein beetje uit. We dachten dat het kindje nog niet was ingedaald dus we belden de verloskundige om het te laten controleren. Ze constateerde dat het was ingedaald en legde voor de zekerheid alvast alle spullen klaar omdat het onze wens was om thuis te blijven. Uit ervaring van de geboorte van mijn eerste kindje wist ik dat het lang kon duren voordat de golvingen op gang konden komen dus we gingen meteen slapen in het kader van “nu kan het nog”!

Onze dochter van 3 jaar oud hebben we door laten slapen en werd die ochtend erna opgehaald door oma. Ik ben in bed gebleven die dag en heb een paar keer de regenboogmeditatie en de geboorte affirmaties geluisterd. Alleen al om in slaap te komen, omdat het toch wel weer spannend was hoe deze geboorte zou gaan verlopen. Rond 16:00u kwamen de golvingen op gang, ze voelden als menstruatiekrampen. Ze waren niet regelmatig, maar de verloskundige kwam langs om mijn bloeddruk en temperatuur te checken. Ze hoopte met ons mee dat de golvingen sterker en regelmatiger zouden gaan worden zodat de wens om thuis te blijven kon worden ingewilligd. We hoefden voorlopig niet naar het ziekenhuis met deze langdurig gebroken vliezen, omdat het binnen 24 uur op gang was gekomen. We mochten het in principe 92 uur afwachten. Dat was ook onze wens, om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen.
Rond 20:00u voelde ik de laatste golving, daarna bleven ze helemaal weg. Een paar uur later was ik moe van het wachten; ik had al op veel verschillende manieren geprobeerd te ontspannen (meditaties, douchen, slapen, tijdschrift lezen). Het was lastig om te accepteren dat we toch naar het ziekenhuis moesten, maar ik was klaar met wachten. We besloten om de verloskundige te bellen om te vragen of we naar het ziekenhuis mochten om het in te laten leiden. De verloskundige raadde ons aan om de nacht nog af te wachten zodat we in ons eigen bed nog wat konden slapen en ze maakte een afspraak met het ziekenhuis dat we de volgende ochtend om 8:00u daar terecht konden.

In het ziekenhuis (Radboud UMC Nijmegen) werden we heel vriendelijk ontvangen. We kregen een grote eigen kamer waar een bevalbad (ook één van onze wensen) zou kunnen worden ingezet. Ze maakten gedurende een uur een hartfilmpje maken van de baby. Ook bespraken ze ons geboorteplan in alle rust en bespraken ze de diverse opties om het in te laten leiden.
De verloskundige ging vervolgens, met permissie van mij, inwendig onderzoek doen om vast te stellen of ik al een beetje ontsluiting had, dat had gekund omdat ik al golvingen had gehad. Maar het was nog niet eens 1 cm. Ze stelde voor om te gaan strippen, om het op een natuurlijke manier op gang te gaan helpen. Ik stemde hiermee in. Hierna lieten ze ons met rust en mochten we zelfs naar buiten (het was 28 graden!). Ik zat in een rolstoel, voor het geval het toch ineens op gang zou komen. Om 15:00u ‘s-middags waren we 2 ijsjes en 2 hartfilmpjes verder en voelde ik nog steeds geen golvingen. Omdat ik geen balloncatheter wilde, kozen we voor een andere manier van inleiden. Ik kreeg een pilletje (Misoprostol). Met de balloncatheter zit je namelijk aan je bed gekluisterd, iets wat ik vervelend had gevonden tijdens de geboorte van mijn eerste dochter.

Rond 17:00u kwamen de golvingen eindelijk op gang! Van 19:00-20:00u waren de “voorweeën” hoe ze die noemden in het ziekenhuis, om de 5 minuten. Ik kon ze goed opvangen, want ik mocht bewegen! Ik heb gedoucht (ik mocht nog niet in bad omdat ik langdurig gebroken vliezen had) en ze hadden een skippybal. Ik heb tussendoor ook nog de regenboogmeditatie en geboorteaffirmaties geluisterd en als mantra in mezelf gezegd “het gaat soepel, ik voel alleen maar druk”. Rond 21:00u werden de golvingen heel sterk, ik vond het moeilijk ontspannen te blijven, helemaal toen de verloskundige om 22:00u constateerde dat ik nog steeds nog maar 1 cm ontsluiting had. Ik riep om 23:00u tegen de (inmiddels 3e!) verloskundige: “doe mij toch maar die ruggenprik want ik kan het niet meer aan!” Ze zei “maar dan wijk je af van je geboorteplan? En het kan nog niet omdat je nog maar 1 cm ontsluiting hebt, dat kan pas met 3 cm.”
Ze stelde voor dat ik in bad ging om te ontspannen. Het bevalbad zouden ze pas gaan opzetten vanaf 3 cm ontsluiting, dus ik ging in het bad in de badkamer van onze verloskamer. Dat was heel fijn, ik kon daar goed de sterke golvingen in opvangen, die elkaar wel heel snel opvolgden. Na ongeveer een half uur in bad riep ik tegen mijn vriend “ik heb persdrang!” Mijn vriend drukte op de bel en de verloskundige kwam direct. Ik zei nog “dat kan toch niet?” Zo snel na de constatering van 1 cm ontsluiting! Maar ze zei “alles kan tijdens een bevalling, ik zal eens voelen, blijf jij maar in bad zitten”. Er ging nog een doemscenario door mijn hoofd “als ik maar niet de persweeën hoef op te vangen”. Ik wist van de geboorte van mijn eerste kindje dat dat bijna onmogelijk was. Gelukkig zei ze “je hebt gelijk, je hebt volledige ontsluiting!”

Het leek wel een droom, het einde was al in zicht! Ik mocht zelfs in het bad blijven zitten als ik mijn bekken iets op kon tillen. Dat lukte. Ik probeerde de J-ademhaling zo goed als het kon, uit ervaring van mijn eerste keer wilde ik helemaal niet persen (ik heb er blijvende bekkenbodemklachten aan over gehouden). Maar ik voelde zoveel druk dat ik aan de verloskundige vroeg “wat kan ik nog meer doen?” Ze zei “je mag wel iets meegeven, je doet het heel goed!” Ik zette, naast de J-ademhaling, iets meer druk en toen voelde ik het hoofdje al. De haartjes dansten in het water, ik voelde ze heel zacht door mijn vingers glijden. Een paar minuten later had ik haar hoofdje al in mijn handen. De verloskundige hielp met haar laatste draai en had ik mijn dochter mijn armen, welgeteld 11 minuten had de geboortefase geduurd!  Ons kindje is om 01.06u ‘s-nachts geboren, ruim 51 uur nadat de vliezen braken.

Omdat het te koud was voor de baby om in bad te blijven zitten, wilde de verloskundige de navelstreng door gaan knippen, terwijl onze wens was om het uit te laten kloppen. Ik voelde dat ik het wel aan kon om samen met mijn kindje inclusief navelstreng uit bad te klimmen en naar het bed te lopen. Het lukte inderdaad! De verloskundige had ik later aan de telefoon en ze zei: “ik vergeet het nooit meer, hoe soepel jij uit dat bad kwam, hop hop allebei de benen erover heen en hop hop op bed!” Ik was heel blij dat ik dat aan had gevoeld en mijn wens in vervulling had kunnen laten gaan. Ook mijn wens dat ze geen oxytocine gingen spuiten om de nageboorte op gang te helpen, werd ingewilligd. In plaats daarvan masseerden/ drukten ze wel een paar keer heftig op mijn buik, maar het was al 45 minuten verder en ik had vrij veel bloedverlies. Gelukkig kwam de moederkoek er vanzelf uit, nadat mijn baby een aantal minuten aan mijn borst had gedronken.

Omdat ik langdurig gebroken vliezen had, was er kans op infectie en vonden ze het fijn als we nog 12 uur ter observatie in het ziekenhuis bleven. Gelukkig was het niet druk op dat moment, dus ik en zelfs mijn vriend mochten in een andere, schone (!), verloskamer blijven slapen. Net na de lunch werden we toch nog even verplaatst naar een andere afdeling waar we kwamen te liggen op een kamer met een andere vrouw die herstellende was van een keizersnede. Toen beseften we pas dat we extra dankbaar moesten zijn met de kamer waar we hebben kunnen slapen zonder iemand erbij! Privacy is priceless.

Rond 14:30u kwam de arts voor de laatste controle bij onze dochter en mochten we naar huis.

Uiteindelijk ervaarden we het als droombevalling; met al onze wensen is rekening gehouden.


Geboorte verslag Emma van As, 29 november 2017

Woensdag 29 nov 41+5 dagen in verwachting het eerste gerommel om 17.00 ik besluit me terug te trekken en te ontspannen in een warm bad, na 2 uur was het over lekker slapen dan, maar je kan nog steeds vanzelf komen.

Donderdag 30 nov 41+6 extra controle in het ziekenhuis eerst aan de CTG mijn vriendin had dienst dus het was ff gezellig bijkletsen. De verloskundige was erg vriendelijk en alles zag er goed uit op de echo, inwendig onderzoek je hebt al 3cm ontsluiting. Ik had er voor gekozen om niet te strippen bij mijn eigen verloskundige maar nu wilde ik het wel proberen in de hoop dat je vannacht als nog zou komen.

Ja hoor het begon weer te rommelen, zat rustig voor de tv en liet de golvingen over me heen komen ben soms even gaan lopen, maar na 2 uurtjes was het weer voorbij. Lekker gaan slapen morgen werd je geboren en dat wilde ik ook.

Vrijdag 1 dec 6.00 ziekenhuis gebeld of er plaats was en dat was er om 7.00 melden op de afdeling. Op weg naar het ziekenhuis nog met arno besproken dat als ik paniek zou raken hij mij echt moest helpen door te zeggen wat ik kon doen. Spanningen.

8.00 de verloskundige komt de vliezen breken 4cm al wat een voorsprong, ik dacht dit gaat nooit lang duren. Er komen golvingen maar dit had ik al 2 avonden dus na een uurtje toch infuus aan. Ik baalde wel van alle banden om mijn buik en alle draden, maar ik hoefde niet in bed te blijven want staand de golvingen opvangen voelde voor mij beter en doordat het bed goed hoog kon in het ziekenhuis ging ik daar voorover ophangen om de golvingen op te vangen.

Daar door werd er alleen niks meer geregistreerd dus kreeg emma een sticker op het hoofd en mocht arno met een druk op de knop mijn golvingen op meten, echt team work zo.

Ik kon me heel goed ontspannen en ging na een uurtje op bed liggen, arno zetten de lavendel oefening aan want de golvingen werden steviger en kwamen sneller op elkaar.

Daar kwam het persdrang, ik voelde het verschil en gelukkig had de verpleegkundige alles al klaar staan. 8cm mocht nog niet mee persen en raakte in paniek want ik kon niet anders. Arno zei adem maar naar beneden, en dat ging weer heel goed veranderen van ademhaling.

Het waren maar 2 golvingen en ik mocht mee persen. Dat was wel hard werken en ik was vergeten hoe het voelde als het hoofdje staat. Toch wel pijnlijk maar goed ademhalen en daar kwam ze 11.49 onze Emma wat ben je mooi, compleet en helemaal af. Je lag heerlijk bij mama op de buik, rust. De adrenaline begon binnen te stromen wat was ik, wij waren super blij.

Navelstreng uitlaten kloppen en arno doorgeknipt. Placenta kwam ook vanzelf met een golving mee. Ook die zag er mooi uit de verloskundige heeft het nog laten zien hoe jij er in zat. Wat was iedereen vriendelijk en oplettend. Ondanks dat ik graag wilde dat je vanzelf zou komen, kijk ik terug op een goede geboorte in het ziekenhuis van ons 2de kindje. Emma heeft een goede start gemaakt, ze had wel een klein beetje in het vruchtwater gepoept dus 8 uur blijven ter observatie, maar rond 9 uur avonds waren we heerlijk met z’n 3tjes thuis en je trotse grote zus die je in het ziekenhuis had opgezocht lag al op bed.

Vrijdag 1 dec 11 uur iedereen sliep we zijn een gezin nog een golving maar dan van geluk!

Chantal bedankt voor je hulp en het vertrouwen.

Dankzij de cursus HypnoBirthing en de opfriscursus kijken wij terug op 2 prachtige geboortes met rustige kinderen!

Lieve groet, Arno en Ilse van As, Trotse ouders van Imke en Emma.

Geboorte S., november 2016

Mijn tweelingzus is nog gekomen en uiteindelijk heeft ze me nog gemasseerd en geholpen terwijl B. de spullen pakte voor het ziekenhuis. Om 9 uur was er een plek in het ziekenhuis en mijn zus reed naar het werk en wij naar het ziekenhuis. Toen we afsloegen zwaaiden we nog even. En toen kwamen we aan in het ziekenhuis en moesten we even wachten. Dat was het enige nare van de hele bevalling. Toen onze kamer klaar waren werden we heel vriendelijk ontvangen door een hele lieve verpleger. Hij zij dat zijn dienst er om 12 uur op zou zitten, dus dat hij dat wel jammer vond.

Ik zei nog, dat fixen we wel even in 3 uur. In mijn achterhoofd durfde ik dat echter niet te geloven. Hij zette het bad voor mij aan en daar ben ik praktisch meteen in gaan zitten. B. heeft de hele tijd op de badrand gezeten en wanneer de weeën te erg waren deed hij het schouderanker. Dat was echt zo fijn! Ik kon helemaal naar mijn ontspanning. Tussen de weeën door verkeerde ik echt in een andere wereld. Zo relaxt, zo ontspannen. Toen voelde ik druk. Ik durfde dat bijna niet te geloven, want ik was pas ‘zo kort’ bezig. Toch merkte ik aan mijn hele zijn dat S. eraan kwam.

Ik ben nog zo lang mogelijk in bad blijven zitten, maar toen op het laatste naar het bed verhuist. Daar heb ik 3 persweeën gehad en daar was ze. Geboren om 12.00 uur, 4,5 kilo met de lieve verpleger er gewoon nog bij. Ik heb haar zelf opgevangen en aangepakt. Wat een droombevalling. Zo anders dan bij A. zo mooi en rustig, maar net zo mega trots op ons allemaal. B en ik hebben het echt samen gedaan. De verloskundige heeft eigenlijk alleen bij het laatste stukje geholpen.

S. kwam lekker bij mij liggen en zo zocht ze zelf mijn borst. En toen kregen we alle tijd van de wereld om onze lieve schat welkom te heten op deze wereld. Wat ben ik mega dankbaar voor deze fantastische ervaring.

Geboorte van de zoon van Marloes en Jasper, 3 april 2017

Afgelopen maandag 3 april is onze lieve zoon geboren na een prachtige badbevalling. Ik zou eigenlijk die ochtend naar het ziekenhuis moeten ivm controle omdat ik 41 weken zwanger was. Die afspraak konden we dus gelukkig afzeggen. Om 6 uur 's ochtends voelde ik de eerste golvingen en vanaf 10 uur kwam er meer regelmaat in. Het lukte echt supergoed om de golvingen op te vangen met de ademhaling en visualisatie oefeningen. Ik kon goed in de ontspanning blijven. De samenwerking met Jasper was wederom onmisbaar voor mij. Tijdens de uitdrijving voelde ik een enorme oerkracht, dat was wel heel intens, maar daardoor kon ik mee ademen en hoefde ik niet te persen, de uitdrijving duurde ook maar 7 minuutjes. Door de bevalling in het bad had ik eigenlijk geen bloedverlies en de placenta kwam ook binnen de gestelde tijd los. De verloskundige sloot ook fantastisch aan bij onze wensen, dat was heel fijn. Dat heeft de hypnobirthing mij ook echt gebracht, zelf regie nemen!

Nogmaals heel erg bedankt voor de geboden begeleiding, fijn dat we voor het opfrissen bij jou terecht konden en we ons verhaal bij je konden doen. Op dat je nog maar heel wat ' hypnobirthing moeders en vaders' op jouw betrokken en kundige manier mag begeleiden naar de geboortes van hun kindjes.

Geboorte Jins, 20 januari 2017

Het is een week voor de uitgerekende datum en omdat Senna precies met 40 weken geboren wordt, Sarah over een dag jarig is en we eigenlijk nog best veel moeten/willen doen voordat Jins geboren wordt, gaan we er eigenlijk vanuit dat hij vast niet voor volgende week gaat komen. Maar die nacht, ergens vroeg in de ochtend, voel ik toch wat gebeuren. Ik twijfel lang over of dit nu golvingen (weeën) zijn of niet. Tijdens een golving weet ik het zeker, maar daarna twijfel ik. Ik maak Ybo even later toch maar wakker en dan blijkt het rond half 6 te zijn. Ik time de golvingen en dit blijkt vrij regelmatig te komen, ongeveer om de 10 minuten. Tja, dan zal het toch wel gaan beginnen. En nog iets later weet ik het wel zeker. Ybo staat op om zich klaar te maken om het bad klaar te zetten. Ondertussen worden onze dochters Sarah (bijna 5) en Senna (3 ¾ jr) wakker en komen bij ons in bed liggen. Ik vind het prima en ga op in de golving als die komt en ben er daarna weer voor hun.

Weer wat later, ik denk rond half 7, ga ik in ons gewone ligbad zitten. Ybo is ondertussen druk bezig met het opblazen van het bevalbad in mijn praktijk en later het vullen. Dat gaat allemaal niet zo makkelijk, want we missen een koppelstuk dat past op de kraan. Dit zou Ybo nog halen, maar door de drukte was dit nog niet gelukt. Nu gaat hij aan de slag met Duck tape. De slang blijkt ook te kort te zijn, dus de buitendeur naar mijn praktijk (die staat los van ons huis), staat wagenwijd open. Maar ik zit in een warm bad en laat het allemaal gemakkelijk gebeuren. Sarah en Senna kruipen bij mij in het bad. Eerst alleen hun voetjes, want eigenlijk was dit niet de bedoeling, maar al gauw zitten ze er alletwee in. Ik vind het prima. Ze gaan aan de kant als ik wil draaien en aaien me als ik in een golving zit. Tijdens de golvingen kan ik me afsluiten en het ontspannen gaat heel goed. Ik maak wat geluid, doe de golfademhaling, zeg ‘lavendel’ tegen mezelf (mijn anker om nog dieper te ontspannen) en beweeg mee. Fijn is het gevoel van een golving niet, maar ik kan het gewoon laten gebeuren. Terwijl Ybo stress heeft om het bad gevuld te krijgen, mijn schoonmoeder ondertussen ook gearriveerd is om de hond te halen, maar Ybo eerst gaat helpen met het bad, mijn moeder er even later ook is voor Sarah en Senna en iedereen regelmatig in en uit de badkamer loopt, trek ik me steeds verder terug in mijn coconnetje en maakt het me niet uit wat er om me heen gebeurd. Dat voelt fijn, ook al worden de golvingen steeds sterker. Ik heb er alle vertrouwen in dat het helemaal goed komt. Ybo heeft stress over bad, maar mij maakt het eigenlijk niet uit. Ik vertel hem dat het niet erg is als het niet lukt met het bad, dan komt Jins maar gewoon in ons normale bad.

Om 8.45 uur komt Jooske, onze vroedvrouw binnen. Ze komt bij me in de badkamer en ziet dat het waarschijnlijk niet heel lang meer gaat duren. Het is te koud in de badkamer omdat de deur open staat om het bad te vullen en ze geeft aan dat dit eigenlijk niet kan, zo bevallen met die kou erbij. Ik heb er niet heel veel last van, maar voel wel dat mijn rug, die boven water is omdat ik veel op handen en knieën zit, koud is en dit wordt minder prettig. Ze zegt dat als ik nog naar het andere bad wil, we dit beter snel kunnen doen, anders wordt het niet fijn meer om te verhuizen. Het andere bad is half vol, dus ik ga uit ons gewone bad. Nog even plassen, twee golvingen waarbij ik aan Ybo hang en Jooske mijn rug en benen afstrijkt, en ik ben in mijn praktijk, klaar om in het bevalbad te gaan. Heel fijn om hierin te stappen. Lekker groot en ik kan nu veel makkelijker draaien. Al snel worden de golvingen heftiger. Sarah en Senna komen om de beurt nog even kijken. Ik vind het prima. Ik heb mijn ogen bijna de hele tijd gesloten en zit in mijn eigen cocon. Mijn schoonmoeder neemt afscheid en neemt de hond mee. Mijn moeder komt de kinderen halen.

Ik vraag me af waar ik zou zitten in de geboorte. Ik heb nog niet echt persdrang of het gevoel naar beneden te ademen, maar het veranderd wel. Jooske zegt dat ik waarschijnlijk tussen de openingsfase en geboortefase in zit.

En dan wordt het pittiger. Ik kan er goed in mee gaan, maar ik heb het wel zwaar. Ik kreun en beweeg mee, blijf ademen, maar vind het niet leuk meer. Het is prettig dat ik steeds kan draaien en bewegen, maar fijn vind ik de golvingen niet meer. Tussen de golvingen door ontspan ik heerlijk in het water. De golvingen gaan naar mijn rug en daar doet het ook pijn. Jooske masseert mijn rug steeds tijdens de golvingen, Ybo is er voor mij en Lisette (de kraamverzorgster) geeft me koude doeken voor mijn gezicht omdat ik het heel warm heb. De praktijk is ondertussen flink warm gestookt omdat Jins het straks anders te koud heeft.

Omdat ik het zwaar heb, maar nog niet voel dat Jins komt, vraag ik me hardop af wat ik moet doen. Jooske zegt dat ik niks hoef te doen, mijn lijf doet het werk. Fijn om daar aan herinnerd te worden. Mijn vertrouwen is weer terug. Tussendoor schiet ik een paar keer in mijn hoofd, maar zodra Jooske zegt dat ik weer in mijn lijf mag gaan, doe ik dat ook en verzacht alles weer. En nadat ik een twijfel uit over of Jins wel gaat komen, zegt Jooske dat ik kan meevoelen in mijn vagina tijdens een golving om te voelen wat het doet. Dit doe ik en dan voel ik ook het hoofdje zakken. Gelukkig, hij komt!

Een kwartiertje voor de geboorte voel ik dat de vliezen breken. En dan krijg ik ook meer persdrang en geef mee. Ik volg mijn lijf en duw met deGeboorte Jins golvingen mee. En dan voel ik het hoofdje voor een stuk geboren worden. Een korte pauze en dan komt de rest van het hoofdje. Wauw, dit is indrukwekkend. Ik zie en voel Jins zijn hoofd. Nog een golving en dan wordt hij tot zijn navel geboren. Ik duw niet verder als de golving stopt. Jins beweegt in het water en even later zegt Jooske dat het voor Jins wel fijn is als hij er nu helemaal uitkomt. Ik duw wat mee en dan wordt hij helemaal geboren om 17 minuten over 10. Ybo neemt hem aan. Hij vond dit best spannend en wilde het eerst niet doen. Maar omdat Jooske het gewoon niet doet, doet Ybo het toch maar. Achteraf is hij daar heel blij mee! Hij geeft Jins daarna aan mij en ik leg hem op mijn borst. Hij begint gelijk te ademen en even te huilen. Hij is er! Ik ben zo blij. Ybo komt bij me en samen bewonderen we ons kereltje. Hij heeft nog een dikke laag vernix op zijn huidje en houdt zijn ogen nog een tijdje dicht. En dan doet hij ze open en kijkt ons aan. En even later gaat hij ook al drinken. Nog in bad. Wat prachtig en hij hapt zo ontzettend goed aan. We zitten zo nog een uur in bad te genieten en nog terwijl ik in bad zit, komen Sarah en Senna kijken, samen met mijn moeder en even later ook mijn schoonmoeder.

De placenta wil nog niet komen, dus ik ga op advies van Jooske staan om de zwaartekracht te gebruiken. Ybo houdt Jins ondertussen vast in het water. En dan komt na eventjes wachten op een golving ook de placenta. Jooske vangt hem op in een schaal. Ik ga uit het bad en met zijn allen gaan we naar binnen. Daar kruip ik samen met Jins bloot in bed. Fijn huid op huid contact. Ik voel me heel goed en geniet. Jins drinkt die eerste dag al heel goed en is heel rustig en vredig. Sarah en Senna komen af en toe erbij en mogen hem ook vasthouden. Ook zij genieten. De placenta staat in een bak naast ons. Maar als hij voor de tweede keer bijna omgaat, wil ik hem er toch wel af. Ybo knipt de navelstreng door en Jooske neemt de placenta mee om van een klein stukje een placenta smoothie te maken. Door de aardbeien en kokosmelk was hij heerlijk (ja, echt waar J), en ik moet eerlijk zeggen dat ik me die eerste dag en ook alle dagen daarna gelijk heel goed heb gevoeld (het herstel gaat vaak sneller en beter door het eten/drinken van een stukje placenta).

Na heel wat uren wordt Jins gewogen en gemeten. 3530 gram en 51 cm. Jooske controleert mij ook nog eventjes van onderen, maar ik ben gelukkig niet ingescheurd. Alles is nog helemaal heel J. De rest van de dag heb ik heerlijk met Jins bloot in bed gelegen en geniet ik van alle zorg om me heen, ik kijk uren en uren naar Jins en geniet van hem en van Ybo, Sarah en Senna.

Tijdens deze eerste dag blijkt Jins veel te kreunen. Het doet mij denken aan het kreunen van Senna die een zenuw klem bleek te hebben zitten en daardoor veel pijn en stress had. Maar kreunen kan ook een teken zijn van infectie. We houden die dag Jins temperatuur en ademhaling goed in de gaten. Dit blijft goed. Het kreunen is wel zoveel dat zelfs Jooske (vroedvrouw) zich zorgen maakt. Normaal gesproken zou ik ingestuurd worden met Jins naar het ziekenhuis. Maar omdat ik zelf sterk het gevoel heb dat het geen infectie is en het kreunen ’s avonds wat minder wordt, besluiten we niet te gaan. Wel houden we het goed in de gaten. Ik vond het zo fijn dat Jooske me heel duidelijk op de hoogte bracht van de risico’s, maar mijn gevoel ook serieus nam en ons zelf de keuze liet om wel of niet naar het ziekenhuis te gaan. De dag erop is er geen teken van infectie, dus ook geen gevaar meer. Het kreunen blijft wel, maar dit blijkt later een spier bij Jins nek te zijn geweest. Na behandeling hiervan is het kreunen gelukkig helemaal weg gegaan. Jins is een rustig kereltje. Hij slaapt heel veel en als hij zijn ogen open heeft, zien we dat hij zich erg verwonderd over waar hij is. Pas na een paar maanden wordt dit anders en is hij er steeds meer. Soms vind hij dat lastig, maar nu (na 10 weken) ook vaak heel leuk en voel ik me zo gelukkig als ik hem zie lachen. Wat een wonder dat dit kleine mannetje bij ons is gekomen!

Geboorte Okke, maart 2016

We hebben een hele fijne bevalling gehad. Misschien nog wel beter dan ik had durven hopen. Ik had de hele dag lichte krampen, maar ik had totaal niet het idee dat het al weeen waren. Rond 4 uur toch maar Chris laten weten dat het door bleef rommelen. Hij is naar huis gekomen en we hebben samen nog even een wandelingetje gemaakt. Toen we thuis kwamen de vroedvrouw gebeld en aangegeven dat we het niet helemaal  zeker wisten, maar dat het toch wel kon gebeuren. Binnen een uur wist ik het wel zeker en is Chris het bad op gaan zetten. Ondertussen heb ik nog een ontspanningsoefening gedaan en heb ik geprobeerd om daarin te blijven en dat lukte heel erg goed. Chris: 'ik kon niet het verschil zien tussen wel en geen wee.' Rond 6 uur ben ik in bad gaan zitten, kaarsje aan, kamer lekker warm gemaakt en ondertussen is de vroedvrouw gekomen. Ik kon de weeën heel rustig weg ademen, Chris deed de vijf stappen en het schouderanker en zo bleef ik goed in mijn lichaam. Alleen aan het
eind, toen raakte ik een beetje in paniek. De persweeën waren namelijk heel erg heftig en ik ging denken aan de bevalling van Mees, waarbij de persweeën 2 uur duurde, maar zeker niet zo heftig waren.
En toen dacht ik; nee, dit kan ik niet twee uur vol houden. Gelukkig was dat ook niet zo..... Maar door de heftigheid en snelheid van de weeën kon ik niet goed meer in ontspanning komen. Ik ben toen even gaan staan, dit had ik door jouw tip bedacht dat ik ging doen. Nou en dat was zo fijn, ik voelde Okke naar beneden zakken. Daarna nog drie hele heftige weeën en toen om 20.52 was hij er. Voor mijn gevoel was het een bevalling van vier uur, maar in werkelijkheid waren Okke en mijn lichaam de hele dag al bezig. Ben heel trots dat ik tijdens de weeën zo ontspannen kon zijn. We, Chris, Okke en ik, hebben het fantastisch gedaan. Heel veel dank voor je fijne begeleiding! Dit hadden we echt nodig om ons samen goed voor te bereiden en we hebben Hypnobirthing met jou heel positief ervaren.
Veel liefs,
Chris & Noor

Geboorte J, december 2015, evaluatie van mama Elise na de geboorte

Denk je dat je de HypnoBirthing cursus aan anderen zal aanraden?
Zeker, daar ben ik al volop mee bezig! Iedereen die me vraagt over de bevalling, vertel ik vol lof over hoe goed Hypnobirthing voor mij werkte en dat iedereen het zou moeten doen. Ik heb de oefeningen erg goed kunnen toepassen. Het werd na 42 weken helaas een inleiding en daar zag ik erg tegenop; ik wilde niets liever dan in de rustige sfeer van thuis bevallen, samen met mijn zusje als verloskundige. Ik wilde absoluut niet naar het ziekenhuis i.v.m. de medische blik op de geboorte en de grotere kans op medisch ingrijpen. Ook wilde ik geen ruggenprik of andere pijnstilling i.v.m. de risico’s voor zowel mij als de baby. Helaas was het uiteindelijk toch nodig om naar het ziekenhuis te gaan, want de kleine wilde na 42 weken zwangerschap nog steeds niet komen... Ik zag behoorlijk tegen de inleiding op, omdat we nu niet alleen in het ziekenhuis gingen bevallen, maar omdat ik had gehoord dat wee-opwekkers behoorlijk heftig kunnen zijn (en ik nog steeds heel graag geen pijnstilling wilde). Ik creëerde zo behoorlijk wat spanning en angst voor mezelf, iets waarover we tijdens Hypnobirthing juist hadden geleerd dat dit niet bevorderlijk is voor de geboorte. De Hypnobirthing oefeningen hebben mij er echter doorheen gesleept! Ik heb de geluidsbestanden en rustgevende muziek opgezet en binnen no-time was ik totaal ontspannen. Alle angst was verdwenen en mijn zelfvertrouwen was terug. Ik ging dit klusje klaren! Ik wilde de artsen wel eens laten zien wat ontspanning en hypnose is, en dat een inleiding ook zonder ruggenprik kan!

Tijdens de geboorte kon ik me helemaal in mezelf keren en was ik in trance. Uren vlogen aan me voorbij. Ik voelde de weeën wel, maar ik kon ze heel goed de baas. Ik heb geen kik gegeven en lag niet te hijgen of puffen, maar had gewoon rustig mijn ogen dicht en wiegde wat heen en weer. Verpleegkundigen, artsen en verloskundigen stonden te kijken van hoe rustig ik was. Ze konden niets aan mij zien (of horen) en hadden dat nog nooit eerder meegemaakt! Meerdere malen volgden er heel verbaasde en beduusde blikken wanneer zij de kamer binnen kwamen. Dat dit mogelijk was met een inleiding snapten ze niet. Uiteindelijk werd onze zoon al na zes uur geboren. De bevalling ging zo goed! Wat ik zelf zo mooi vond, was dat ons nieuwe wondertje maar heel even huilde en vrijwel direct heel rustig was. Met zijn wijd opengesperde oogjes keek hij zijn papa en mama aan, en daarna de kamer door. We waren op slag verliefd. Ik ben ervan overtuigd dat doordat de hele geboorte zo ontspannen ging, onze zoon ook rustig en ontspannen ter wereld kon komen. Onbetaalbaar!

In de kraamweek keek ik nog steeds heel positief op de bevalling terug. Wat was het goed gegaan en wat was ik trots op mezelf. Geen vervelende ‘knip’ die gezet moest worden of ontstane scheurtjes. Dit zorgde ervoor dat ik vrijwel direct hersteld was en me weer fit voelde. Ik denk dat dit het resultaat is van de perineum massage. Dat kregen we als tip tijdens de cursus. De verloskundige zei nog tijdens de bevalling: “Wow, wat heb je een soepel perineum!”.  Nou, dan durf je wel wat beter te persen! Als kers op de taart ontving ik van de verloskundige het geboorteverslag. Hierin las ik terug hoe trots zij op mij was en hoe goed het gegaan was. Ik las dingen terug als ‘is in hypnose’ en ‘maakt zeer veel endorfinen aan; ogen rollen weg.’. Deze endorfinen maakt het lichaam aan wanneer je zeer ontspannen bent en geven een pijnstillend effect. Dat heb ik gemerkt; ik was helemaal high. De geboorte verliep dankzij Hypnobirthing zeer voorspoedig en ik heb er een supergoed gevoel aan over gehouden! Bedankt Chantal! Ook mijn partner stond te kijken van de resultaten. Doe ons er nog maar drie :)

Geboorte A., december 2015

Afgelopen zaterdag zijn T. en ik de trotse ouders geworden van onze dochter.
We hebben samen een ontzettend fijne geboorte beleefd. Hier volgt het veel te lange verslag:)
Het begon eigenlijk al donderdagnacht, met heel lichte golvingen die langzaamaan sterker werden. In de ochtend belden we de verloskundige. Zij kwam langs en mat 1 a 2 cm opening. Super! de hele dag ging het zo rustig door en halverwege de middag wilden we de verloskundige weer even laten checken. Helaas, geen verandering. We beschouwden het maar als een valse start. Toch wel flink teleurgesteld gingen we de nacht in. Gelukkig heb ik wel wat kunnen slapen. De golvingen bleven licht aanwezig.

Zaterdagochtend rond 8 uur werden de golvingen iets sterker. Ik heb T. wakker gemaakt en ben vrij snel in bad gegaan. Het was prima te doen en gelukkig hielden de golvingen steeds wat langer aan. Om 11 uur weer de verloskundige gebeld en op dat moment had ik 4 cm: het ging nu echt door!!
In bad liggen was heerlijk. Ik had bij de 4 cm even een momentje moeite met mijn ontspanning te vinden, toen heeft T. voor mij de oefening met de schakelaar voorgelezen. Dat hielp, we konden weer rustig door. Zo rustig, dat ik toch even ongerust werd of het toch niet stil was gevallen. Ik voelde geen buikkrampen meer, had alleen het gevoel te moeten poepen. Door mijn onzekerheid toch maar de verloskundige gebeld of ze wat eerder wilde komen. Ze was er om 2 uur en mat 8 cm. Wat ik voelde was persdrang. De verloskundige bleef en belde de kraamhulp. Ik kon het niet geloven omdat iedereen zegt dat het heftiger wordt richting de 8 cm, dat was totaal niet het geval hier. Ik kon rustig door de golvingen heen ademen en een half uurtje later vroeg de verloskundige of ze nog een keer mocht controleren omdat ze dacht te zien dat het heftiger werd. Prima! Ik had volledige ontsluiting. Ze vroeg of ze de vliezen mocht controleren omdat we niet wisten of die al geopend waren. Ze bleken al geopend in het bad, hebben we niet door gehad.

Ik ging om 15.45 uur voor de laatste fase het bad in en T. ging mee zodat hij de kleine op kon vangen. De uitdrijvingsfase voelde heel ontspannen en gecontroleerd. Ik heb ervoor gekozen wel mijn adem vast te houden bij deze golvingen, dat voelde goed. Na ongeveer 10 golvingen kon ik het hoofdje voelen.
wauw, dat voelt speciaal!!! Ik wilde niet uitscheuren, dus het heel gecontroleerd de rest van het hoofdje naar buiten gekregen, in 3 golvingen. Dat is eigenlijk het enige gevoelige stukje geweest, de 3 golvingen waarin het hoofdje zorgde voor een licht branderig gevoel. Toen even gewacht op de draai, nog 2 keer meedrukken en daar was ze! om 16.15 uur, ons wondertje! De navelstreng was extreem kort, dus ze kon niet op mijn borst. Daardoor hebben we ervoor gekozen toch maar meteen af te navelen.

We gingen op bed liggen om haar op mijn borst te kunnen leggen. Heerlijk!
Helaas liet de placenta op zich wachten... Na een half uur toch maar voor een spuit gekozen. Werkte helaas ook niet, dus ambulance gebeld en naar het ziekenhuis. Daar een infuus gekregen, maar ook dat werkte niet. OK gebeld en net voor ik daarheen moest, liet ie met flink drukken op de buik los! Superfijn, ik hoefde niet geopereerd te worden en mocht dezelfde avond naar huis!!!
Het grote genieten was begonnen!

De geboorte heeft vanaf de echte start 8 uurtjes geduurd en was bijna helemaal pijnloos. Alleen de buikkrampen rond de 4 cm en het branderige gevoel bij de uitdrijving komen in de buurt van pijn, maar echt, de keer dat ik met mijn vinger tussen twee ballen in het apparaat van de bowlingballen zat was pijnlijker;) Ik ben niet geknipt of gescheurd, kon meteen na de geboorte moeiteloos naar de wc.
T. heeft fantastisch geholpen en we hadden door de cursus een heel arsenaal aan oefeningen en technieken die ons konden helpen. Zo kun je elke week wel bevallen;)

Geboorte L., november 2015

Vorige week donderdag is onze dochter geboren! Wij kijken terug op een hele mooie bevalling.
Vanaf het volgen van de cursus heb ik regelmatig ademhalingsoefeningen gedaan en veel geluisterd naar de regenboog-oefening. Ik voelde mij daar heerlijk ontspannen bij. Op sommige momenten heeft de oefening mij erg geholpen, vaak was het gewoon heel fijn.
Ik heb altijd vertrouwen in de geboorte gehad. Hypnobirthing leek mij een mooie aanvulling die ik zou kunnen gebruiken. Ik wilde heel graag thuis bevallen en in ons geboorteplan stond als belangrijkste wens een ontspannen en rustige sfeer. Ik had mij vooraf voorgesteld veel van de hypnobirthing te gebruiken en in mijzelf te keren. 
L. is inderdaad thuis geboren, in bad! De laatste uren ben ik in bad gegaan om de weeën op te vangen. Daar voelde ik mij zo goed dat L. in bad ter wereld is gekomen, dat was prachtig! Tijdens de weeën was ik in mijzelf gekeerd en gericht op ademhalen en ontspannen. Tussendoor was ik erg alert en hebben we zelfs grapjes gemaakt. Ik heb persweeen gehad die mijn lichaam niet kon negeren, ik vond het juist bijzonder te merken hoeveel kracht mijn lichaam aan kan maken. Na 3 kwartier was L. er. Medisch gezien een perfecte bevalling zonder knip of inscheuren.

Mijn vriend zag op tegen de bevalling, maar ook hij vond het een prachtige ervaring. Zijn verwachting was dat het heel heftig zou zijn om te zien, met veel pijn en bloed. Het was juist rustig en mooi en hij vond het een hele emotionele ervaring.

De cursus heeft bijgedragen aan ademhalen en ontspannen. Ook vond ik het fijn kennis te hebben over de dingen die in mijn lichaam gebeurden. De laatste weken van mijn zwangerschap heb ik genoten van de regenboog-oefening.
Tijdens de bevalling had ik verwacht meer van de cursus te kunnen gebruiken en in mijzelf te keren. Dat is niet gebeurd, maar dat voelt ook goed. De verkorte cursus was voldoende voor mij, ik denk niet dat ik er nog meer uit had kunnen halen.

We hebben een prachtige dochter die goed slaapt, drinkt en ontzettend lief is! De geboorte is de mooiste ervaring in mijn leven.

Geboorte L, oktober 2015

In de nacht dat het begon moest ik vanaf middernacht wat vaker naar het toilet en was wat onrustig. Pijn in m'n rug maar hee, die heb ik heel de week al. Tot om 2.00 uur ik ineens iets voelde toen ik op bed lag en nog weet dat ik tegen mijn man zei, ik MOET nu echt even naar de wc. Daar aangekomen bleken m'n vliezen gebroken en meteen kwamen m'n weeen ook op gang, elke 2-3 minuten 40-50 seconden. We hebben na een uurtje de verloskundige gebeld, ze zou even langskomen. Ik vond het nog prima te doen, heb tegen mijn man nog gezegd dat ik me voor kan stellen dat het opbreekt als je zo 24 uur moet rondlopen. Op een gegeven moment hadden we een oproep gemist van de VK, er was een spoedje tussendoor gekomen en ze had de inschatting gemaakt dat het bij ons wel onder controle was, en dat was het ook. We zijn toen rond 4 uur naar beneden gegaan. Verwarming aan, muziek die ik tijdens de zwangerschap geluisterd heb om te ontspannen aan.. helemaal prima. Voor mijn gevoel bleef ik alleen wel ontzettend veel vruchtwater verliezen en omdat ik me daar toch een beetje zorgen om maakte heb ik de VK opnieuw gebeld en gevraagd of zij of een collega even langs wilde komen. Een collega kwam uiteindelijk rond 5.00 even langs. Vruchtwater was niets om me zorgen om te maken, en ik had al 4 cm. Alles onder controle. We spraken af dat de verloskundige die eigenlijk dienst had maar spoedje tussendoor kreeg rond 8 terug zou komen.

Ik merkte dat alles wel wat heviger werd, maar met rustig ademen en verschillende houdingen ging het prima.

Rond 8 kwam de verloskundige en ging mijn man nog even boodschappen doen, we hadden namelijk al weken altijd alles in huis.. behalve deze dag uiteraard... Gelukkig zit de supermarkt om de hoek en was hij binnen een kwartiertje weer terug. Met roze en blauwe muisjes alvast. Ik was ondertussen op mijn bedje beneden gaan liggen, met mijn gezicht van de kamer weg en ben toen even compleet in mezelf gekeerd. Mijn man gaf af en toe wat tegendruk onder in mijn rug en ik ademende rustig door. Ondertussen zat ik op 7-8 cm. We hadden in het geboorteplan gezet eigenlijk geen cm-checks te willen, maar het werkte motiverend en ik vond het niet vervelend of pijnlijk. Ik ben nog even boven gaan douchen rond een uur of 9 en toen beneden gebleven.

Na een poosje op bed ben ik nog even op de baarkruk gaan zitten, een kussen in mijn rug en mijn man achter mij. Heel fijn voor de afwisseling. De verloskundige bleef al die tijd op de achtergrond, zoals we wilden. Rond kwart voor 12 had ik nog een controle, ik lag weer op bed en de laatste fase was aangebroken. Ik voelde ook van binnen uit enorme druk ontstaan om mee te duwen. Die oerkracht overviel me wel even, maar was nog steeds prima op te vangen met ademen. Ik ben nog even op de baarkruk gaan zitten voor de afwisseling, maar de verloskundige liet me wel weten dat het allerlaatste stukje beter op bed kon omdat het anders misschien te snel zou gaan. De kraamzorg was inmiddels ook gearriveerd, ook die hadden we in ons geboorteplan gevraagd op de achtergrond te blijven en dat deed ze ook. Op de kruk kreeg ik wel nog te horen dat we kindje kregen met een flinke bos donker haar, het hoofdje was in zicht dus! Gemotiveerd ben ik op bed gaan liggen, mijn man aan mijn hoofdeind en ik heb me overgegeven aan de druk die ik van binnenuit voelde en wat druk meegegeven. Dat moest ook wel bleek niet veel later, ons kindje lag tussen de goede houding en sterrekijker in (diagonaal zoals de verloskundige het noemde). En toen om 12.47 werd ons kindje geboren en terwijl ik hem aanpakte vertelde mijn man mij dat het een jongen was. De navelstreng zat nog om zijn nekje maar zodra die los was en hij op mijn borst lag begon hij te huilen. We hebben de navelstreng uit laten kloppen, ook nog even gevoeld toen er nog hartslag in zat en na een kwartier kwam ook mijn placenta. (zonder spuitje)
In het eerste uur begon ons zoontje al te zoeken naar mijn borst en heeft hij ook al gedronken. Apgarscore 10/10, 3600 gram en 52 cm.

De kraamweek is fantastisch verlopen, geweldige kraamhulp en onze kleine man doet het zo goed. Na 7 dagen zat hij alweer op geboortegewicht en op een enkele huilbui na (of hij wil drinken of hij wil bij ons zijn) is het een ontzettend tevreden mannetje.

Ik kijk terug op een fantastisch mooie, rustige geboorte, waarbij mijn man mij ontzettend gesteund heeft door er te zijn voor mij. Over m'n rug te aaien, washandje in m'n nek te leggen, door m'n haar te kroelen.. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik geen pijn heb ervaren. Het kan dus echt :) Ik heb 1 moment gehad waarop ik even niet wist hoe ik het op moest vangen, toen merkte ik meteen dat het wat lastig werd, maar zodra ik terug ging in ontspanning was er 'niets' meer aan de hand.

Ik heb het met de vk ook nog gehad over die immense druk van binnen, en dat dat ergens haaks stond op de gedachte alleen maar naar beneden te ademen. De vk gaf aan dat ik ontzettend sterke bekkenbodemspieren had, en dat dat er misschien voor gezorgd had dat ik toch ook wat meer mee moest duwen. Afin, mijn lichaam heeft het perfect aangevoeld en ervoor gezorgd dat alles goed verlopen is. Ook mijn man kijkt terug op een prachtige geboorte. En de verloskundige ook. Ze vond het fijn te zien dat we zo'n goed team waren.

Het verhaal is nog wat langer geworden dan gepland, het is de eerste keer dat ik het eigenlijk opschrijf, begin vorige week heb ik het verslag van de verloskundige gelezen en dan komen de tijdstippen weer wat meer terug. Voor mijn gevoel vloog het namelijk voorbij!

Nogmaals dank voor je support.

Verslag geboorte E. – augustus 2015

’s Avonds, na een verjaardag reden we terug naar huis. Ik was erg moe en had een beetje last van mijn buik. Een beetje opspelende darmen dacht ik.
’s Nachts toch wel wat meer last gekregen en ik voelde me niet lekker. Opeens had ik diarree, moest overgeven en toch wel flinke buikkrampen. (Deze buikkrampen waren weeën, zo bleek later). Ik heb de hele nacht nauwelijks geslapen, omdat de krampen me maar bezig hielden. Gelukkig kon ik de ademhalingsoefeningen uit de hypnobirhting toepassen, zonder dat ik wist dat dit al voor de weeën was. Ik dacht, dat komt nu mooi van pas. ’s Nachts heb ik wel een keer gedacht, zullen het dan weeën zijn? Op mijn telefoon getimed met de ‘weeën timer app’ die ik er al op had staan. Maar ik kon geen regelmaat ontdekken en ook niet een bepaald aantal minuten dat het aanhield, dus ik twijfelde of het wel weeën waren. Het hield eigenlijk constant aan naar mijn idee. T. had ook niets door, die sliep nog gewoon.

’s Ochtends ging ik naar de wc en had ik ook wat bloedverlies. Dus toen dacht ik wel dat het zou kunnen beginnen. Rond 7 uur ’s ochtends zei ik tegen T. dat we misschien toch maar even het ziekenhuis moesten bellen, omdat ik misschien toch weeën had. Ik weet nog dat T. zei: “Ja, maar dan moet je denk ik wel komen, ze zullen geen risico nemen”. Ik zei: “Ja dan gaan we maar gewoon naar het ziekenhuis”. Op dat moment zei mijn gevoel waarschijnlijk toch ergens dat het wel weeën waren en ‘het’ was begonnen. Uiteindelijk hebben we nog gediscussieerd wie er dan zou bellen. Ik was niet echt in staat om te bellen en T. zei dat ik het waarschijnlijk zelf het beste kon uitleggen. Uiteindelijk heeft T.gebeld en heb ik het gesprek nog even overgenomen om uit te leggen wat ik precies voelde. De mevrouw aan de telefoon zei nog dat het toch wel mogelijk zou zijn dat de baby geboren zou worden en dat we toch maar moesten komen. Snel wat kleren aangetrokken en me klaargemaakt. Eten had ik geen behoefte meer aan. Eenmaal beneden was T. met van alles nog bezig en dat leek een tijd te duren. Ondertussen lag ik op de bank (mijn weeën weg te ademen). Spullen in de auto gedaan en op naar het ziekenhuis!

Aangekomen bij het ziekenhuis heeft T. een rolstoel gehaald en hebben we ons gemeld op afdeling A42, verloskunde. We mochten even wachten in de ‘triagekamer’, er zou zo iemand komen om ons te helpen. Ik weet nog dat ik dat best lang vond duren. Uiteindelijk kwam er toch iemand naar ons toe, Tineke. Ze legde uit dat het wat langer duurde, omdat ze even wilde overleggen. Ze hadden het gevoel dat het toch allemaal al wel begonnen was, dus we mochten meteen doorrijden naar kamer 9, zodat alles klaargemaakt kon worden. (Geen idee waar ze dat aan hebben afgeleid bedacht ik me later.)
De verloskundige die erbij was zei direct dat ze ons geboorteplan al had doorgenomen en dat ze daarin had zien staan dat ik liever geen inwendig onderzoek wilde en niet wilde weten hoeveel cm ontsluiting ik zou hebben. Ze vroeg of ze toch even mocht kijken om te weten hoever het al was. Ik stemde daarmee in. Daarna vroeg ze of ik het dan ook wilde weten. Ook daarmee stemde ik in. Conclusie: 10 cm ontsluiting!! Binnen enkele uren zou ons kindje er zijn en zouden we hem of haar in onze armen kunnen sluiten. Ongelooflijk! Het kwam nu echt dichtbij. En tot ongeveer anderhalf uur geleden had ik geen vermoeden dat de geboorte zo dichtbij was.

In ben op bed gaan liggen en daar direct weer verder gegaan met mijn ontspanning, constant met mijn ogen dicht. We hadden onze spullen nog in de auto liggen. Ook mijn hele map en voorbereiding met hypnobirthing, zodat T. mij kon ondersteunen. We hadden wel geoefend en ik had de affirmaties en regenboogonstpanning zo vaak gedaan, dat het wel moest lukken. Ook de ademhalingsoefeningen heb ik heel vaak geoefend. Gelukkig hadden we de cd overgezet op mijn telefoon. T. heeft deze op een gegeven moment aangezet en deze is de hele tijd aan blijven staan. Ik bleef mijn ontspanning toepassen en eigenlijk vergat ik de hele wereld om me heen. Constant heb ik met mijn ogen dicht gelegen en me gefocust op mezelf, op mijn ademhaling en ontspanning. Dat lukte zo goed, dat ik me er eigenlijk weinig meer van kan herinneringen. T. heeft weinig hoeven doen. Ook had ik geen besef meer van tijd.

Aangezien ik in mijn geboorteplan had staan, dat ik zo weinig mogelijk medisch ingrijpen, apparatuur etc. wilde is dat ook overlegd. Omdat ze toch wel graag de baby in de gaten wilden houden, hebben ze wel een CTG aangesloten en volgens mij 1x mijn bloeddruk gemeten (maar dat weet ik niet eens meer zeker). 
Op een gegeven moment vroegen de verpleegkundige en verloskundige zich af of de baby het wel goed had in de buik en hebben ze overlegd of ze dat mochten controleren door middel van een klein draadje, dat ze zouden inbrengen bij mij. Daar heb ik mee ingestemd. Alles was gelukkig goed met de baby.
Na een tijdje, ik heb geen idee hoeveel tijd later, zeiden ze dat ze het hoofdje al konden zien en ‘de baby heeft heeeel veel haar!!’. Voor mij voelde het toen wel alsof ik moest persen, ik ben daarin mee gegaan met mijn lichaam en heb dat dan ook gedaan. Wanneer de weeën kwamen heb ik meegeperst. Even later kon ik zelf het hoofdje al voelen en dat gaf me zoveel energie. Nog geen half uur later kon ik samen met T. de baby zelf aanpakken toen ze geboren werd. Ik vroeg meteen aan T.: “Wat is het?” “Een meisje”, zei hij! En kort daarna hadden we ons mooie meisje in onze armen! Wat een bijzonder moment! We hebben de navelstreng laten uitkloppen en daarna heeft T. de navelstreng doorgeknipt. Eerst lekker samen als gezinnetje genieten en na meer dan een uur is ze pas gewogen en gemeten: 3646 gram en 51 cm. APGAR score: 10.

Door de hypnobirhting heb ik zo erg kunnen ontspannen en kijk ik zo mooi terug op de geboorte. Hierdoor heb ik de geboorte niet als pijnlijk ervaren. Ik vind het eigenlijk nog steeds niet te geloven dat ik de hele nacht eigenlijk in mijn eentje het eerste gedeelte heb doorstaan zonder door te hebben dat onze dochter al bijna geboren zou worden.

De verpleegkundige die er bij was zei zelfs dat ze versteld stonden en dat ze dit nog nooit hadden meegemaakt. Toen E. geboren was zei ze: ‘Ik zie nu je ogen pas, die heb je de hele tijd dicht gehouden’. Daardoor kon ik me optimaal ontspannen. Daarnaast zei ze dat ze me zag reageren op de cd. Als er bijvoorbeeld gezegd werd, ‘doe je schouders naar beneden’, zag ze me dat doen. Ik heb dat niet bewust zo ervaren, maar door zoveel te oefenen deed ik dat waarschijnlijk automatisch op die manier. De verpleegkundige en verloskundige die erbij waren, hebben mij bijna niet hoeven begeleiden. Door de hypnobirthing had ik ook helemaal geen angst vooraf. Ik ging vol vertrouwen de geboorte van onze mooie dochter tegemoet.

Geboorte van L.R., augustus 2015

Inmiddels is onze dochter L.R. geboren en kijken we terug op een unieke en mooie bevalling.
De intervallen tussen mijn golvingen zijn veel sneller toegenomen dan de verloskundige had verwacht. Dit betekende een zeer vlotte thuisbevalling terwijl we ons hadden voorbereid op een poliklinische bevalling. De verloskundige heeft het net allemaal kunnen meemaken. Binnen 45 minuten na het bellen werd L.R. geboren. Ik moet wel zeggen dat door de technieken en visualisat

ies die ik tijdens de cursus heb geleerd, voelde ik dat mijn lichaam de geboorte aankon. Ik voelde me in controle ondanks de pijnlijke golvingen en de snelheid waardoor alles verlopen is. Wij hebben niet alles van de cursus kunnen gebruiken maar hebben veel baat gehad van een aantal technieken, vooral door de mentale voorbereidingen en J-ademhaling bleef ik kalm en gefocust. Daarvoor zijn we ontzettend dankbaar!

Met vriendelijke groet,
Fam. Rombley

Geboorte van A., mei 2015

Zondag zitten we in het gras van de zon te genieten op een moederdagfestival. Mijn buik voelt zwaar, maar ik heb niet het idee dat ik snel ga bevallen. ’s Nachts om 1 uur word ik wakker en voel golvingen. Anders dan bij mijn de geboorte van mijn 1e zoon ga ik niet timen, maar probeer bewust te ontspannen tijdens golving. Op een gegeven moment maak ik P. wakker, het is begonnen!
We blijven op bed. Ik pas mijn mp3speler en zet een cd van Loreena McKennitt op. Dit maakt me heerlijk ontspannen en sluit me een beetje af van de omgeving.

Rond 3 uur gaan we naar beneden, liggen is niet meer fijn. Ik probeer wat houdingen uit, lopend en op de bal. Maar gewoon rechtop zitten op de bank is het fijnst. Ik wieg heen en weer op de muziek. We twijfelen of we de vroedvrouw moeten bellen, de twijfel slaat bij mij toe of het wel echt is begonnen. Ik ben ‘pas’ 39 weken en het is midden in de nacht, we wachten nog even. Om 5 uur belt P., ik zelf kan niet meer bellen, ben in mezelf gekeerd.

Om half zeven wordt mijn oudste zoontje S. wakker, P. heeft mijn moeder al gebeld en ze komt hem halen. S komt even bij me kijken en knuffelen. Half acht is mijn moeder er en ze heeft vannacht brandnetelsap voor me staan maken. Ze ziet hoe ik erbij zit en noemt me een boeddha.

Er staat een klok in de woonkamer en die leidt me af. Hoe laat is het, hoe lang ben ik al bezig? P. zet hem weg.

De vroedvrouw en de kraamzorg zitten samen in de keuken. P. zit bij mij in de woonkamer. Ik wil niet te veel mensen om me heen.
Het bad wordt opgezet in de keuken. De vulslang blijkt alleen nergens op te passen. Dat wordt vullen met emmers. De vroedvrouw (soms samen met mijn vriend) is er 2 uur mee bezig geweest!

Ik moet naar de wc, maar wil liever blijven zitten. Als ik erna langs de keuken loop, is het bad net vol. Ik gooi mijn kleren uit en ga erin zitten, wat is dit heerlijk! Mp3 blijft in, ik ga achterover liggen en lig met mijn hoofd op de rand. De golvingen worden of voelen meteen minder heftig.

Hoe meer ontspannen ik ben, hoe meer pauze er zit tussen de golvingen. Bij S was het een lange weeënstorm. De pauzes zijn heerlijk! In het bad val ik soms een beetje in slaap in een pauze.

Doordat ik zo ontspannen, heb ik het gevoel dat iedereen wacht tot het heftiger wordt. Ik word er een beetje zenuwachtig en ongemakkelijk van. Dit gevoel spreek ik uit. Er wordt me verzekerd dat dit nergens voor nodig is. Ik laat het los.
De golvingen worden heftiger. Ik blijf achterover liggen en maak geluid bij golvingen, dit helpt! P. zit naast me en wrijft over mijn arm. Ik krijg het gevoel om een beetje mee te persen. Mijn hoofd zegt echter dat het te vroeg is. Ik kan toch niet al zo ver zijn? (Er werd niet getoucheerd) Bij mijn eerste duurde het langer, het is pas ochtend! Toch voelt het zo en ik kan ook eigenlijk niet anders. Door het lichte persen breken de vliezen. De persdrang wordt heftiger. Dit doet nu toch wel pijn. Ik vind het lastig om mee om te gaan, eng, dit is zo heftig. Twijfel slaat toe. Kan ik er een kind uit persen? Past dat wel? Ik spreek dit uit. Vroedvrouw zegt dat het dan niet meer lang gaat duren. Ze houdt mijn benen vast en P. mijn arm. De knop gaat om, dit kindje moet eruit! Ondanks het voornemen niet enorm te gaan persen, kan dit niet anders. Ik roep: A, kom eruit! En daar is hij, in een wolk vruchtwater wordt hij in bad geboren. Ik pak hem zelf uit het water, na hem gezocht te hebben in de (witte) wolk vruchtwater. Ik vraag hoe laat het is, 10.28. Ik kan niet geloven dat hij er nu al is. Dit ging voor mijn gevoel zo snel!

We blijven zo nog 30/45 minuten zitten. A ligt aan de borst. Hij is perfect!

Ik begin te bloeden en de placenta is er nog niet. De vroedvrouw vraagt me op handen en knieën te gaan zitten. Maar ik word er duizelig van. Met zijn allen lopen we naar de bank. Door middel van buikdrukkingen en een katheter proberen we de placenta geboren te laten worden. Uiteindelijk wordt ook de placenta geboren, 5 kwartier na A. Achter de placenta aan komt nog een plens bloed. Helaas ben ik ruim 1 liter bloed verloren. Als ik naar de wc wil gaan, val ik flauw. Ik blijf voorlopig liggen! Een placentasmoothie knapt me op. Mijn vriend heeft inmiddels de navelstreng doorgeknipt en A wordt gewogen. Een negen-ponder! 

Geboorte van onze zoon

Wij wilden graag een ontspannen en comfortabele geboorte voor onze zoon. Het was mijn eerste zwangerschap.  Ik was er van overtuigd dat zo iets natuurlijks, dat door de eeuwen heen al zo vaak plaatsgevonden had, prima te doen zou zijn.  Ik wilde heel graag dat de geboorte zo intiem mogelijk plaats zou vinden in mijn eigen vertrouwde omgeving thuis. Ik had geen zin in zwangerschapsgym of iets dergelijks. Ik zat niet te wachten op nieuwe contacten en  heftige verhalen uitwisselen.  Bewegen deed ik al in de vorm van wekelijks zwemmen. Ik wilde vooral leren over wat me te wachten stond zodat ik mezelf rustig zou kunnen houden en concentreren op zo goed mogelijk ontspannen. Ik had zelf bedacht dat gespannenheid toch vooral de grootste belemmering zou zijn voor een vlotte en soepele bevalling. Toen hoorde ik over Hypnobirthing en ben me er uit nieuwsgierigheid in gaan verdiepen. De achterliggende gedachte en de inhoud van de cursus spraken me wel aan. Vooral ook het samen doen met je partner. Toch stond het woord Hypno(se) me nog wat tegen. Ik wilde niet al te zweverig en mijn aandacht juist goed bij de bevalling hebben. Toen duidelijk werd dat het ging over een alerte staat van diepe ontspanning en totale focus, die te vergelijken is met het diep verzonken zijn in een goed boek , heb ik de knoop doorgehakt. Ik had geen beter keuze kunnen maken blijkt achteraf. De cursus biedt veel informatie en handvatten om jezelf klaar te stomen voor de geboorte op je eigen manier. Ik koos er voor om zelf een ontspanningsmuziek te kiezen (zeer langzame instrumentale relaxmuziek). Ik oefende dagelijks tot aan de geboorte met de ademhalingsoefeningen  en spierontspanningsoefeningen op deze muziek op bed voor ik een dutje deed overdag en soms nog een keer voor het slapen gaan ’s avonds. Vaak viel ik tijdens de oefeningen in slaap. Daarnaast oefende ik de uitdrijfademhaling  (j-ademhaling) op het toilet bij een grote boodschap op aanraden van de cursusleidster. Dat ging heel goed zonder verder spieren te spannen.  Ik kreeg steeds meer vertrouwen in mijn lijf. Door het zien van geboortefilmpjes van andere vrouwen tijdens de cursus kon ik mezelf mijn eigen bevalling voorstellen en kreeg er echt zin in! Volgens de cursus zou de bevalling bijna pijnloos moeten kunnen. Ik moest nog zien of dat wel tot de mogelijkheden zou behoren en had mezelf voor bereid op een gezond portie pijn met de gedachte dat het toch in ieder geval niet langer dan een dag zou duren. Door de cursus leerde ik ook me in te stellen op eventueel bevallen in het ziekenhuis. Zodat ik me in het geval dat het nodig was er bij neer zou kunnen leggen en mezelf zou kunnen blijven ontspannen. Gelukkig waren alle voorwaarden aanwezig voor een thuisbevalling.

De geboorte diende zich aan met 38, 2 weken en duurde ongeveer 6 uur. Om  3.00u ‘s nachts braken mijn vliezen. Toen ik het ontdekte nam ik mezelf voor nog even mijn rust te pakken en verder te slapen. Ik voelde nog geen weeën. Ik was zo enthousiast dat het nu begonnen was, dat ik niet meer kon slapen. Vanaf 6.20u kwamen de weeën en die kwamen al direct regelmatig en vlot achter elkaar elke twee minuten. Om 7.15u belde ik de verloskundige om haar op de hoogte te stellen dat het begonnen was en ging in bad om zo in de warmte te wennen aan het ritme van de weeën en het gevoel dat er bij hoorde. Ik paste de ademhalingstechniek toe waarbij ik telkens mijn buik als een ballon liet vullen met de ingeademde lucht om de baby zo ruimte te geven en alle zuurstof naar de baarmoeder te laten gaan. Het lukte prima en ik vond deze fase nog niet pijnlijk. De verloskundige kwam 8.30 langs en vond me alert en rustig. Op dat moment had ik 2 cm ontsluiting. Ze zou twee uur later terug komen. Mijn man en ik gingen naar beneden om daar de twee uur door te brengen. Ik luisterde naar de muziek die ik luisterde tijdens mijn dagelijkse oefeningen. Het hielp me direct om in de ontspannen modus te komen en ademde met alle weeën stuk voor stuk mee. Ik geloofde dat ik met elke wee die voelde als een  korte heftige kramp steeds verder opende en dichter bij het moment van de geboorte kwam.  Achteraf bleek deze periode het vervelendste, omdat je nog geen idee hebt hoe erg het nog gaat worden en hoe lang het nog zal duren. Om 11.00u gingen we vast naar boven ik wilde graag warm in bed liggen. De verloskundige kwam terug  en ik wilde weten wat deze twee uur me had opgeleverd. Ik had op dat moment  5 cm ontsluiting. Een half uur later voelde ik persdrang en gaf dit aan, aan de verloskundige.  Zij verklaarde dat, dat nog niet kon i.v.m.  de zojuist gemeten ontsluiting en dat ik nog veel te rustig en ontspannen  de weeën weg zuchtte.  Ik besloot te verwoorden wat ik voelde, waarop zij aangaf mij dan nog eens te willen onderzoeken. Ik bleek  toen (11.45u) volledige ontsluiting te hebben. Ze stond versteld, want het oogde niet als zijnde persdrang.  Ik mocht toegeven aan de persdrang, maar deed dat in de vorm van naar beneden ademen, zoals geleerd op de cursus. Ik vond het gevoel van het verplaatsen van de baby naar buiten zo geweldig! Ik werd er heel enthousiast van, maar bleef geconcentreerd door ademen. Een paar keer duwde ik kort mee bij elke wee. In deze fase heb ik een keer gedacht dat het nu toch wel pijn deed, maar het enthousiasme won het samen met de bemoediging dat ik wist dat het niet lang meer kon duren. In het laatste kwartier gaf de verloskundige de tip om langer achter elkaar mee te duwen tijdens de wee. Vooral toen bleek dat onze zoon met beide handjes naast het hoofd er uit wilde.  Om 12.46u werd onze zoon geboren. Ik kon hem zelf aanpakken en op mijn buik leggen. Het was een ongelooflijk prachtig moment en mijn man knipte de navelstreng door toen deze zo goed als uitgeklopt was. Om 12.56u volgde de nageboorte.  Onze zoon had tijdens de hele bevalling een goede hartslag en direct na de geboorte een perfecte start. Hij was en is een hele ontspannen en rustige baby. Mijn man kon mij door de cursus heel goed bij staan en helpen. Hij vond het ook een ontspannen en mooie geboorte. Ik was helemaal niet moe van de bevalling en vergeleek het met een twee km extra hardlopen dan normaal met een trots en voldaan gevoel. Ook dacht ik toen ik schoon en wel weer in bed lag met de kleine in mijn armen dat ik dit de volgende dag zo weer zou willen doen, als mijn lichaam niet eerst moest herstellen. Dat herstel verliep overigens zeer vlot. Wij zijn ontzettend blij met deze fijne ervaring en raden iedereen aan deze cursus te volgen. Ook de verloskundige vertelde dat ze nooit eerder zo weinig had hoeven begeleiden bij een eerste bevalling. Dat deze thuisbevalling opvallend ontspannen verliep en vond dat alle cliënten in haar praktijk op de hoogte zouden moeten zijn van de mogelijkheden van deze cursus.

 

Geboorte dochter, september 2014

Vanwege complicaties en een keizersnede tijdens mijn eerste zwangerschap had ik een indicatie voor een klinische bevalling. Toen mijn vliezen om 21.45 uur braken, vertrok ik dan ook met mijn man naar het ziekenhuis. Uit het CTG bleek dat ons kindje het nog goed had in mijn buik en we alles rustig op zijn beloop konden laten. Maar veel rust heb ik niet meer gehad! Om 23 uur begonnen de golvingen. Deze werden al snel heftiger en kwamen vlot op elkaar. Hierdoor en omdat ik me staand het prettigst voelde, vond ik het moeilijk om de pieken van de golvingen goed op te vangen. Tussen de golvingen door kon ik me wel goed ontspannen door de geleerde technieken toe te passen. Om 3 uur was ik al volledig geopend. De golvingen kwamen toen gelukkig wat minder snel op elkaar. Ik had wat meer rust. Het naar beneden ademen ging op zich goed, maar voor mijn gevoel heb ik toch redelijk veel mee geperst. Het ziekenhuispersoneel daarentegen vond het een bijzondere bevalling met veel rust, beheersing en 'passief persen'. Om 5 uur werd onze dochter geboren. Ze had een hele goede start. Ze kon meteen bij me op de borst liggen en daar is ze ook een hele tijd gebleven!
Mijn ervaring met het personeel van het CWZ is erg goed. Ze hebben veel respect getoond voor mijn wensen! Met name door mij niet actief te coachen en op de achtergrond te blijven, heb ik goed kunnen luisteren naar mijn lichaam en kunnen doen wat voor mij goed voelde. Ik kijk erg positief terug op de bevalling!

Geboorte Sten, zomer 2014

Om half 9 die dag stond ik op en ging ik mijn dochter uit bed halen. Terwijl ik haar aankleedde voelde ik een aantal krampen. Ik besteedde er nog niet heel veel aandacht aan aangezien ik al 2 weken lang zo nu en dan een kramp voelde.
Eenmaal aan de ontbijttafel merkte ik dat de krampen wel regelmatig kwamen. Ik besloot even zo'n appje te downloaden waarmee je weeën kan timen en al gauw kwam ik er daardoor achter dat er dus ècht regelmaat in zat, zowel in frequentie als in duur. Aangezien het maar hele lichte krampen waren, ben ik lekker verder gaan ontbijten zoals mijn dochter en ik dat altijd zo gezellig deden. Ik had nog echt niet het idee dat het echt begonnen was, aangezien mijn 1e bevalling begon met het breken van de vliezen en een daarop volgende weeenstorm die ruim13 uur duurde.
Een uurtje later besloot ik om toch maar Paul in te seinen, hij werkt op een reisafstand van een uur dus het is wel fijn als hij vantevoren een beetje weet hoe het ervoor staat.
Ik stuurde hem een berichtje waarin ik mijn twijfel beschreef, 'ik weet het niet zeker, maar.....'. Paul twijfelde echter geen seconde en heeft zijn spullen gepakt en is in de auto gesprongen. Dat was het moment waarop bij mij ook een knop om ging. 'Ja het was echt...???.' Ik heb Mila even voor de televisie gezet en ondertussen met mijn schoonmoeder afgesproken dat wij straks hun kant op zouden komen, zodat Mila alvast daar zou zijn en Paul en ik dan met zn tweeën naar huis zouden gaan voor als het ècht zou beginnen...
In de tijd dat ik op Paul wachtte kwam het verdriet. Het afscheid nemen van 'Mila als enig kind', het afscheid nemen van de tijd dat ik haar de volle 100% aandacht kon geven en voor de volle 100% van haar kon genieten...daar had ik als een berg tegenop gezien, en nu was waarschijnlijk dat moment nabij.
Hoewel ik heel erg naar de komst van ons 2e kindje verlangde, maakte het me ook bang. Kon ik dat wel, 2kindjes liefde en aandacht geven...En wat als Mila het helemaal niet leuk zou vinden???
De rest van de dag probeerde ik dit gevoel een beetje aan de kant te schuiven, en dat lukte. De golvende krampen kabbelde de hele dag voort, maar omdat ik me had voorgenomen om deze dag nog eens extra van Mila te gaan genieten, was mijn aandacht helemaal niet gefocust op de weeën. Heel af en toe kwam er een wat fellere wee, op die momenten pastte ik de kalme ademhaling toe terwijl ik verliefd naar Mila keek hoe zij onwetend en onbevangen een puzzeltje aan het maken was.
Het was fijn om bij mijn schoonouders te zijn, want ondanks dat er een licht gespannen sfeer hing was het heel relaxed en ontspannen.
De weeën kwamen in de loop van de middag steeds sneller en duurde steeds langer, maar nog steeds twijfelde ik of het wel ècht begonnen was.
Rond 2 uur stelde ik voor om met zn allen nog even de stad in te lopen. En hoewel mijn schoonvader dacht: HUH, nu?!?, dacht ik: afleiding is beter dan maar af zitten te wachten waardoor ik me misschien wel weer meer ga focussen op de weeën.

Terwijl we liepen merkte ik dat de weeën toch iets pijnlijker werden, ik heb toen voor het eerst even gedacht: ja, het is ècht. Op die momenten sloot ik me even af van de buitenwereld en pastte ik weer de kalme ademhaling toe.
Op een gegeven moment kwamen we een kennis van Paul tegen, ze zei: zó jij hoeft zeker niet lang meer, je ziet eruit alsof je het al aardig gehad hebt... En ik dacht gniffelend: 'je moest eens wéten!'
Na een wandelingetje in de stad was het toch wel fijn om weer even te gaan zitten. We bespraken wat we zouden gaan doen. Diep in mijn hart wist ik wel dat de bevalling zoetjesaan begonnen was en we beter met zn tweetjes naar huis konden gaan, maar ik keek echt weer zo op tegen het afscheid van Mila. Daarbij...deze weeën waren zo níet te vergelijken met de weeën van de 1e bevalling dat er toch echt nog steeds een twijfel in mijn hoofd was.
Eigenlijk maakten Paul en mijn schoonouders het besluit, en stiekem wist ik dat ze wel gelijk hadden. Ik ging nog even bij Mila op de grond zitten en ik kuste haar terwijl ze lekker zat te spelen. De tranen stroomden over mijn wangen, wat een lief meisje en wat hóóp ik dat ons tweede kindje nèt zo'n lief karakter zal hebben..!
Zonder dat ze mijn verdriet heeft gezien, nam ik afscheid van haar en in de gang heb ik nog even op de schouder van mijn schoonmoeder mijn tranen weer de vrije loop gegeven.

Eenmaal thuis aangekomen, zette ik weer de knop om en kon ik mijn verdriet ombuigen naar daadkracht. Ik belde de verloskundige en vertelde haar dat ik de hele dag al regelmatige maar lichte krampen had die inmiddels al wel om de 2 a 3 minuten kwamen en ongeveer een minuut aanhielden. Ik zei haar ook dat ze zo niet-pijnlijk waren dat ik ook niet helemaal zeker was of het begonnen was. De verloskundige zei dat ze nog even ergens ander was (later bleek ze toen bij onze achterburen te zijn :)) en daarna even zou komen kijken.
Ik ben ondertussen gaan koken. Paul zei steeds: nee, laat mij dat maar doen. Maar ik wilde juist bezig zijn, mijn baarmoeder deed het werk vanbinnen wel en zolang ik maar gewoon bezig was en kalm door bleef ademen was er 'niks aan de hand'.
Vlak voordat de verloskundige kwam, ging ik nog even douchen. Het was weer bloedheet die dag dus ik voelde me behoorlijk vies!
Toen de verloskundige binnen was hebben we eerst een tijdje gewoon zitten praten, en de krampen gingen lekker rustig door.
Ze zei: nou, als ik je zo zie zitten en je hoor vertellen denk ik niet dat je al ècht begonnen bent, maar als je wilt kan ik even toucheren.
Ik vond het prima en ging op bed liggen en keek gespannen afwachtend naar haar gezicht in de hoop dat ik daar al wat van kon aflezen. Het duurde eventjes en toen zei ze enigszins verbaasd 'de bevalling is begonnen! Je zit al op 5cm'.
HUH? Die had ik echt niet verwacht.... En ze vervolgde: maak de kruiken maar warm zodat we de kleertjes kunnen opwarmen en bel de kraamhulp. (Het was toen 18uur).
Ik zei dat ik ook nog wel wat wilde eten, maar dat mocht niet meer :-( alleen een crackertje of wat anders lichts. Omdat het voor mijn gevoel nu wel ineens heel snel ging, ging het ontspannen wat moeilijker en vanaf dat moment werd het ook wat pijnlijker. Ik ben rondjes gaan lopen, heb me gefocust op mijn ademhaling en hield een warme kersenpittenzak tegen mijn buik. Op die manier was het prima te doen.
Nog steeds een eitje vergeleken bij de weeenpijn van de 1e keer (dat heb ik toen echt traumatisch gevonden want ik dacht toen echt dat ik het niet zou gaan overleven). Een uurtje later was het 'wisseling van de wacht' en kwam er een andere verloskundige. We hebben samen ons geboorteplan doorgenomen en daarna is ze boven alles klaar gaan zetten.
Ik ben toen even gaan douchen, dat was heerlijk maar toen merkte ik al wel dat ik persdrang begon te krijgen.
Nadat ik afgedroogd was, werd ik weer getoucheerd en bleek ik al op 9cm te zitten, ongelofelijk!!
De verloskundige zei dat ik al wel zachtjes wat mee mocht persen als ik wilde. Vanaf dit moment werd het wel pijnlijk, eigenlijk de pijn waar ik de hele tijd een beetje op had zitten wachten (gelukkig duurde het vanaf dat moment nog maar een half uurtje!). Bij elke wee drukte Paul zijn vuisten in mijn rug terwijl ik naar beneden ademde. Het voelde alsof ik daarmee een beetje druk gaf tegen de billetjes van de baby ipv dat ik alles verkrampt perste. Dit ging eigenlijk heel goed.
Ik was op een gegeven moment zo moe dat ik even ben gaan zitten. Ik zat er toen echt een beetje doorheen, ik was bang voor het echte persen en wilde eigenlijk gewoon stoppen... Je hoeft echt nog maar heel even, zei de verloskundige, en ik wist dat ze gelijk had.
Op dat moment braken de vliezen en ik ben toen meteen op de baarkruk gaan zitten. Paul zat achter me zodat ik op zijn benen kon steunen.
Bij elke wee ademde ik naar beneden en ik voelde dat de baby steeds verder zakte. De verloskundige hield de hartslag van de baby in de gaten, deze werd steeds wat trager.
Ze coachte me en zei dat ik wel wat meer mocht persen, maar ik hield het bij de ademhaling.
Op een gegeven moment zei ze vrij doordringend: nog twee keer persen en dan is je kind er! Ik dacht dat het een aanmoediging was  (zo van: over 2 weeën is ter) maar later vertelde ze dat de hartslag zo laag was dat het snel geboren moest worden, anders had ze me moeten gaan 'helpen' door op mijn buik te gaan duwen.
Ik had er toen ook wel genoeg van dus ik ben hard mee gaan persen tijdens de 1e wee. In de pauze tussen de volgende wee moest ik hard gaan puffen, dit was geloof ik het lastigste van de hele bevalling want ik voelde echt dat alles op spanning stond... Daar kwam de volgende wee, ik perste krachtig mee waarop de verloskundige mijn handen pakte en die naar beneden duwde zodat ik de baby zelf aan kon pakken. Wauw! Dat was heel bijzonder!
Een prachtig jongetje, geboren om 20.32uur!! Paul was erg emotioneel en ik kon weer alleen maar lachen (en ik voelde me ook nog een beetje beduusd omdat t allemaal zo snel was gegaan).
Niet lang daarna werd de placenta geboren.
We hebben de navelstreng uit laten kloppen en vervolgens heb ik hem doorgeknipt.

De verloskundige liet me de placenta en de vliezen zien. Er zat precies een klein gaatje in de vliezen waar hij doorheen was gekomen. Verder waren ze nog heel mooi intact.
We kregen met zn drietjes lekker lang de tijd om elkaar te ontmoeten en onze zoon te bewonderen. Ook ging hij al vrij snel op zoek naar de borst en hapte hij ook meteen goed aan, echt fantastisch!

Ik ben veel bloed verloren (het leek wel of er een kraan openstond), en bleek van voor tot (bijna helemaal) achter en links naar rechts uitgescheurd te zijn.
Het hechten was echt verschrikkelijk, niet alles kon verdoofd worden dus er zijn bepaalde delen zonder verdoving gehecht. Echt erg pijnlijk!
Onze zoon huilde met me mee, maar toen de verloskundige eindelijk klaar was werd hij ook weer rustig. Ik geloof echt dat hij mijn pijn en stress voelde.
Het bleek een grote jongen te zijn, 52cm en 4220gram! Hij kreeg 2x een 10 bij de APGAR en hij kon zichzelf al meteen heel goed op temperatuur houden.

Ik kijk met heel veel positiviteit en enorme trots terug op deze bevalling. Door de cursus hypnobirthing heb ik echt veel vertrouwen in mijn eigen lichaam en kunnen gekregen. Ik durfde los te laten (iets wat me de 1e keer niet lukte, ik werd toen zo overspoeld door angst en pijn). Door me te focussen op de kalme ademhaling kon ik me goed ontspannen waardoor ik nauwelijks pijn heb gevoeld. De ontspanningsoefeningen van hypnobirthing heb ik niet gedaan, dit bleek ons toch niet helemaal te passen. In plaats daarvan heb ik een cdtje samengesteld met mooie liedjes waarop ik mij tijdens de zwangerschap steeds bewust ben gaan ontspannen. De cd heeft tijdens de bevalling op repeat gestaan :)
Ook het naar beneden ademen vond ik erg fijn. Het voelde veel natuurlijker en veel meer ontspannen dan het persen.
Deze bevalling kenmerkt zich voor mij door kalmte. Mijn vorige bevalling kenmerkte zich echt door chaos, pijn en angst.

Onze zoon is een lief en tevreden mannetje, die goed drinkt en héél goed groeit! Ik ben blij dat ik hem zo'n mooie en rustige start van zijn leven heb kunnen geven.

Voor mij ligt de kracht van hypnobirthing echt in het leren vertrouwen op je lichaam en de natuur, en in het kunnen ontspannen op momenten die misschien helemaal niet ontspannen zijn...

Groetjes, Anouk

Geboorte baby eind september 2014

Ook wij zijn sinds een paar dagen helemaal blij na de geboorte van onze baby.Hierbij een kort verslag van het het is gegaan.
Na een dag met redelijk wat harde buiken en een beetje druk onder in mijn buik, begonnen rond vijf uur de eerste golvingen. Tussen zes en half zeven kwamen deze al om de paar minuten en heb ik de verloskundige gebeld. Eenmaal geïnstalleerd op bed en tot rust gekomen met de golfademhaling wilde ik graag weten hoever de opening al gevorderd was. Dit was al zeven centimeter. De vliezen waren nog niet geopend en de baby bleef ook erg hoog zitten, ik zou het prettig vinden als de vliezen zouden openen maar wilde deze niet laten breken. Op advies van de verloskundige ben ik toen op mijn rechterzij gedraaid en bij de volgende golving opende de vliezen met een (in mijn beleving) grote knal en in ieder geval een flinke plens vruchtwater. Bij het naar beneden ademen kon ik goed rustig blijven maar toen ik op een gegeven moment meer druk ging voelen kwamen er toch wel behoorlijke oerkreten aan te pas. Om mijn gezicht ontspannen te houden heb ik zelfs het hinniken gebruikt, dat hielp wel. Helaas was er in ons mannetje geen beweging te krijgen en vond ik het prettig om toch wat meer druk zetten. Tussendoor kon ik wel weer goed de rust pakken. Aan de hartslag van de baby was te merken dat hij zich niet meer prettig voelde. De verloskundige vond het zelf zo zorgelijk dat ze de achterwacht heeft gebeld en de ambulance. Toen ik merkte dat het menens was heb ik de knop omgezet en ben ik op instructie van de verloskundige uit alle macht gaan persen. Daarvoor had ik nog genoeg energie en ik wilde koste wat kost voorkomen dat we in het ziekenhuis zouden belanden. Al snel werd zijn hoofdje geboren maar bleek de navelstreng twee keer om zijn nek te zitten. Gelukkig kon de verloskundige deze afwikkelen en ontstond er ruimte om de rest van het lijfje ook geboren te laten worden zonder dat de navelstreng doorgeknipt hoefde te worden.

En daar was hij dan! Ik kreeg hem wel direct op mijn borst maar de verloskundig heeft hem nog even terug moeten pakken om hem door op zijn rug te wrijven beter op gang te krijgen. Hij was namelijk wel een beetje slap en ook niet direct goed van kleur. Gelukkig reageerde hij snel en kreeg ik hem meteen weer terug. De placenta is daarna ook snel geboren en daarna zijn de ambulance en de achterwacht weer met een gerust hart vertrokken en kregen wij met z’n drietjes de tijd om elkaar te leren kennen. Ons kereltje snapte meteen waar de borst voor bedoeld is en leek niet onder de indruk van de geboorte. De volgende ochtend heeft hij kennis gemaakt met zijn grote trotse zus en we zijn helemaal happy met z’n viertjes.

Bij het indalen trok de navelstreng waarschijnlijk strak waardoor de dip in de hartslag te zien is geweest. Ik denk dat het goed is dat we hem niet te lang in deze benarde situatie hebben laten zitten. Het pas laat openen van de vliezen is voor ons kindje denk ik heel prettig geweest want in zijn waterzakje heeft hij zich heel comfortabel gevoeld.

Ik vind het jammer dat ik niet naar beneden heb kunnen ademen maar ben ontzettend blij dat de verloskundige erbij was, dat zij op tijd heeft ingegrepen en dat ik de knop om heb kunnen zetten.

Een paar dagen verder gaat het nog steeds hartstikke goed, de borstvoeding is goed op gang en is onze kleine alweer boven zijn geboortegewicht.

Groetjes!

Reactie van Chantal: Prachtig hoe je je lichaam bent blijven volgen, maar toch de knop om kon zetten toen bleek dat het nodig was dat jullie kindje snel geboren werd. Hartstikke goed gedaan vind ik. En juist omdat je eerst zo rustig bent gebleven,  heb je later de energie gehad om snel je kindje naar buiten te persen toen het nodig was. Alleen maar goed in mijn ogen hoe het gegaan is en je verloskundige heeft het als ik het zo lees ook super gedaan (zowel in jou de gelegenheid gegeven om het op jouw manier te doen als meer sturing geven toen het echt nodig was).

Geboorte van baby J.in mei 2014

De bevalling verliep erg vlot, (binnen 5 uur was J.geboren) waardoor het lastig was om rustig te starten. Toch heb ik vooral de kalme ademhaling toegepast en dat ging heel goed en gaf me veel rust. Daar heb ik het overgrote deel van de weeën mee opgevangen.
Uiteindelijk heb ik toch geperst, i.p.v. naar beneden geademd. Dit kwam met name ook omdat ik heel veel pijn had aan mijn stuitje door mijn bekkeninstabiliteit. Maar de uitdrijvingsfase verliep gelukkig heel vlot (20 minuten). En we hebben alles zonder medicatie kunnen doen, waar we erg blij mee waren.

Het belangrijkste wat ik heb geleerd en ervaren tijdens jouw bijeenkomsten en de oefeningen, was de ontspanning en rust. Ik ben zeker na de laatste bijeenkomst, niet (meer) bang geweest voor de bevalling en ben tot op het laatste moment rustig geweest.

Geboorte A.

Wij zijn begin 2014 papa en mama geworden van A. Hij woog bij de geboorte 4926 gram en 56 cm groot. Een kleine grote man.

Met mij gaat het goed, met A. gaat het ook goed. Hij is een heel rustig en tevreden mannetje een grote wijze man vind ik het eigenlijk meer dan een mannetje. Als hij z'n oogjes open heeft kijkt hij de wereld in, alsof dit niet z'n eerste keer is hier. Het is alsof hij er altijd al was en alsof we hem altijd al gekend hebben.

De tijd is  een bijzonder fenomeen sinds het moment dat ik de slijmprop verloor en m'n vliezen braken. Want dat gebeurde op donderdagochtend 6 februari om 1.00 uur. Ik had het dinsdag heel zwaar en we waren bij de verloskundige. Ik ben toen ingegaan op het voorstel om te strippen. Ik hield het gewoon niet meer vol. Was echt intens moe, sliep slecht en het idee dat het nog een dikke week kon duren vond ik de afweging waard, je maakt een ideaal plaatje, maar we hebben bijgesteld waar nodig. En dit was naar mijn idee nodig. Woensdagavond had ik al wat last van wat meer slijm en een klein beetje krampen. Maar ik voelde me woensdag echt zoveel beter als dinsdag dat ik mezelf niet voor kon stellen dat het nu echt zover was.

Rond 23.30 uur gingen we naar bed en mijn vriend B. viel in slaap. Ik kon echter niet echt slapen, maar was we aan het rusten tot ik rond 1.00 uur opeens een harde trap van onze A. voelde en een mega kramp. Ik stapte mijn bed gooide wat handdoeken op de grond (voor het geval dat) en hopsa daar was de slijmprop en mijn vliezen braken ook meteen. Kort daarop begonnen de golvingen. Ik zei tegen B., over 24 uur hebben we onze A. vast (dacht ik toen). B. maakte alles echt helemaal klaar voor een bevalling thuis en ik ging lekker even douchen. Daarna m'n bed in, met de affirmaties van de hypnobirthing (op mijn mp3), dat ik in vertrouwen en ontspanning mocht bevallen, dat A. zou komen zoals hij zou komen, op zijn eigen manier. Bewust heel diep in en uit ademen was het fijnste. Om 5 uur 's ochtends maakte ik mijn vriend B. wakker. De golvingen kwamen wel snel op elkaar en ze gingen naar mijn gevoel ook niet helemaal meer weg. Toen we gingen timen kwamen ze om de 4 a 5 minuten en hielden ze 1,5 minuut aan. We belden de verloskundige en die stond rond 5.30 uur op de stoep. M'n ontsluiting was toen 1 a 2 cm.

Hetzelfde als de dag ervoor wat gemeten was bij de verloskundige praktijk. Maar ik maakt me nog niet echt zorgen. De golvingen kwamen, maar gingen vanaf 5.00 uur nooit helemaal meer weg. Dus de golf kwam, hield aan en zakte niet meer naar niets, naar ontspanning.

De verloskundige zou rond 10.00 uur weer terugkomen. Om 10.00 uur was ik beneden gaan zitten. Douchen op de bal wisselde ik af met op een stoel voorover op de tafel leunen op een stapel kussens. Mijn vriend had L. (mijn tweelingzus) inmiddels gebeld en die masseerde mijn rug, terwijl mijn vriend B. doorging met de affirmaties voorlezen. Tijdens de bevalling heeft hij dat wel 500 x gedaan. In plaats van ‘de baby’ noemde hij elke keer de naam van ons mannetje, dat maakte het voor mij nog fijner.

Om 10.00 uur had ik 2 a 3 cm en de keer erop rond 12.00 uur had ik 3 a 4. De tijd die hier tussen zat ging heel snel, hoewel de golvingen wel in heftigheid toenamen en ik echt geen rust meer had tussendoor kon ik nog steeds heel rustig blijven en in vertrouwen. De een na laatste keer opperde de verloskundige wel dat ik eigenlijk toch om 12.00 uur wel 5 cm moest hebben, maar helaas. Dus 3 a 4.  En dat dus na bijna 12 uur aan de gang te zijn.

(Noot bij dit verhaal: achteraf bleek de baby niet goed te liggen. Wanneer een baby niet goed ligt, kan dit zorgen voor meer pijn en dat de ontsluiting niet vorderde zoals hier het geval was)

Ons ideaal plaatje liet ik los en we besloten naar het CWZ te gaan voor een ruggenprik en omdat de ontsluiting niet vorderde. Onze man had me al tijdens de zwangerschap geleerd wat overgave en acceptatie was en wederom tijdens de bevalling ging hij hiermee door. Ik zette alles overboord en accepteerde dat hij in het CWZ geboren zou worden. In het CWZ duurde het nog best lang voor de anesthesist er was. Ik werd natuurlijk eerst op allerlei monitoren aangesloten en om 17.00 uur 's middags werkte de ruggenprik. Ik had toen nog steeds 4 cm ontsluiting, dus was zo enorm blij dat ik me had overgegeven aan de situatie, want dit nog tot 17.00 uur thuis had me compleet uitgeput. Onze eigen verloskundige is er tot dat moment bij gebleven, zo lief en zo fijn! Bijzonder, want ze had alles over kunnen dragen. En ik, ik kon zo rustig blijven....ik was zo in rust, in concentratie, ik kon in mijn lichaam een stukje ontspanning vinden in de pijn.

Mijn eigen verloskundige vertelde me dat ze het zo bijzonder vond hoe ik het deed, dat zij en de verpleegkundige van het ziekenhuis niet eens konden zien wanneer ik een wee had en wanneer niet toen de ruggenprik nog niet werkte. Zo rustig en ontspannen kon ik blijven. Tussentijds werd er wel een paar keer bloed geprikt en ik werd getemperatuurd om te kijken of ik geen infectie had, want ik had eerst ijskoud en daarna zette ik het op een zweten. Ik had koorts. Dus hopsa naast alle andere toestanden ook nog antibiotica. Tijdens de ruggenprik heb ik nog 1,5 uur geslapen en wat gegeten. Tussentijds begon ik wel steeds weer de golvingen te voelen, dus werd de ruggenprik opgevoerd. Gelukkig begonnen de golvingen wel wat te doen en om 23.00 uur was de ruggenprik zo sterk dat het niet meer opgehoogd mocht worden en voelde het een beetje als terug bij af. Ik ging weer terug in mijn cocon, de affirmaties en het masseren. Wat was het fijn en bijzonder om mijn zus en mijn vriend erbij te hebben. Ze hebben me zo geholpen!

Om 1.30 uur werd de ruggenprik helemaal uitgezet en had ik bijna 10 cm ontsluiting. Om 2.00 uur mocht ik gaan persen. Open blaas het open, zei mijn zus de hele tijd. Tussen de persweeën door stelde ik me een bloemknop voor die zich opende en ademde ik heel diep naar beneden. Mijn vriend had het de hele tijd over het geboortepad... Het is maar een klein stukje zei hij de hele tijd.

Tijdens de persweeën blies ik het open, open, open! Elke keer tijdens het persen moest ik naar mijn zij draaien en ja hoor...rond 3.00 uur werd z'n hoofdje geboren en daarna een knip...want z'n schoudertje kwam niet vanzelf. Toen kwam hij nog niet en werd er op een knop gedrukt, binnen 10 seconde stonden er 4 man in mijn kamer, maar het was niet meer nodig, er drukte iemand op mijn buik en daar kwam hij. A. werd geboren om 3.03 uur op vrijdag 7 februari. En wat was het fijn...hij kwam zoals het moest zijn.... onze kleine grote man! Bijna 5 kilo (4926 gram) en 56 cm. Hij werd tussen mijn borsten gelegd en daar viel hij heerlijk in slaap. Wat een wondertje, onze bijzondere dappere knappe A.

We moesten in verband met mijn infectie nog in het ziekenhuis blijven, ook om te kijken of A. ook niet een infectie opgelopen had. Zijn scores stegen wel, maar iedereen vond het zo'n gezonde baby. De mensen, verpleegkundige, verloskundige aan mijn bed, het klopte allemaal. De juiste verloskundige op het juiste moment, de verpleegkundige met heel veel ervaring 's nachts die me zo goed hebben geholpen met de borstvoeding en die zich hard hebben gemaakt voor het feit dat we zondag naar huis mochten.

Het klopte gewoon, alsof het gewoon zo had moeten zijn! Ik kijk dan ook vol trots terug op de bevalling, vond het heftig en bijzonder, vond het helemaal in vertrouwen en passend, ja een ervaring die ik nooit meer vergeet. En mijn vriend...hij is zo blij en trots... Fantastisch om te zien.

Geboorte Senna

(tip voor wie geen zin heeft dit lange verslag te lezen; scroll naar beneden voor de conclusie)

Tijdens de zwangerschap

De cursus HypnoBirthing hebben Ybo, mijn man, en ik als heel erg prettig ervaren. Het maakte dat wij vol vertrouwen naar de geboorte uitkeken en er zin in hadden. Ook heb ik door de cursus een heel ontspannen zwangerschap gehad. Na de cursus hebben we  veel goefend met het schouderanker, ingesproken teksten zoals de “Lavendel” tekst (ik kon ontspannen op dat woord), massage technieken, light touch massage en houdingen. Ook heb ik heel veel geluisterd naar de regenboogontspanning (de cd die we bij de cursus hebben gekregen) en de affirmaties. Met name bij de regenboogontspanning werd ik altijd zo ontspannen dat ik in slaap viel. Daarnaast heb ik de laatste 5 a 6 weken iedere dag mijn perineum gemasseerd.

Het begin

Ik was op 1 mei 2013 uitgerekend en 30 april ’s avonds om 11 uur braken mijn vliezen. Daarna begonnen de golvingen te komen. Gelijk al vrij snel na elkaar, maar toen nog niet zo heftig. Na een uur werd het al wat heftiger en langzamerhand ook pijnlijk. Ja, toch helaas pijn, ookal was en ben ik er van overtuigd dat het niet perse pijn hoefd te doen, bij mij deed het dit helaas wel, al was het geen verschrikkelijke pijn die onhoudbaar was.  Het was vooral een vervelend en heftig gevoel (vergelijkbaar bij mij alsof ik hele erg diaree heb (niet zo smakelijk, maar goed, zo voelde het voor mij). Voor Ybo zag het er trouwens helemaal niet uit alsof ik pijn had. Hij zag wel dat er veel gebeurde in mijn lichaam.

Ik heb geprobeerd de buikademhaling te doen, maar toen de golvingen steeds sneller kwamen en intenser werden, was dat heel moeilijk. Maar ondanks dat het verre van prettig was, kon ik het vooral de eerste 4 uur heel goed opvangen en ook tijdens de golvingen redelijk ontspannen. Tussen de golvingen door kon ik de hele bevalling door goed ontspannen. Ik zat veel op het toilet, ook omdat ik tussendoor vaak vruchtwater verloor, maar heb ook de bal veel gebruikt door erop te hangen, zowel bovenop bed als op de grond op handen en knieeen. Ook was het fijn om de golvingsdans (van de ene voet naar de andere bewegen om de golvingen op te vangen) met Ybo te doen, oftewel; ik hing aan zijn nek en samen bewogen we op en neer. Ybo masseerde mijn rug ondertussen of deed het schouderanker. Ik had enorm veel aan het schouderanker en het woord lavendel (ook een anker waarop we geoefend hadden dat ik dan ontspan). De golvingen werden gelijk minder vervelend als Ybo een van beiden of allebei gebruikte. Ook de light touch massage was heel fijn en bracht ontspanning en verlichting.

Het vervolg

Tussen half 3 en kwart over 4 was de verloskundige er en zij zag dat ik het goed kon opvangen en constateerde dat ik 2 tot 3 cm. ontsluiting had, maar dat Senna wel al vrij ver naar beneden in het geboortekanaal was gedaald. Dit was een vervangende verloskundige omdat de verloskundige van mijn team (er zijn twee teams bij de verloskundige praktijk) bij een andere bevalling was. Samen met deze verloskundige werd overlegd dat zij (de verloskundige van mijn eigen team) om half 8 terug zou komen, maar dat als ik het gevoel had dat ze eerder moest komen, dat ik kon bellen. Vanaf een uur of 5 werd het erg heftig met maar heel korte tussenpozen en hele intense golvingen waarbij het echt helemaal niet meer lukte om de golfademhaling te doen. Wel kon ik tussen de golvingen door heel goed blijven ontspannen en hielp het tijdens de golvingen heel erg dat Ybo het schouderanker en het woord lavendel bleef gebruiken. Ook wist Ybo hoe hij druk kon geven op mijn onderrug die soms pijn deed tijdens de golvingen. De regenboogontspanning stond contstand aan en dat hielp ook heel erg. Ik ben toen in bad gegaan en toen had ik al snel het gevoel dat ik naar beneden kon gaan ademen. In bad was het ook heel fijn ontspannen en was ik echt helemaal weg tussen de golvingen door. Ybo heeft toen rond half 6 de verloskundige gebeld om te vragen of ze al kon komen omdat ik persdrang had.  De verloskundige dacht dat het nog zo’n vaart  niet zou lopen, maar zou wel haar spullen gaan pakken en dan komen. Toen ze er was, leek het haar dat het nog niet zo ver was omdat ik er nog vrij ontspannen bij zat in bad (ik was tussen de golvingen door echt in trance en heel erg ontspannen). Daarna kreeg ik nog wel een golving waarbij ze wel kon zien dat ik persdrang had. Ze controleerde de ontsluiting en die was volledig, 10 cm. Ze ging haar spullen klaarzetten (ik gaf aan dat ik het graag op de baarkruk wilde proberen) en daarna kwam ik uit bad. Het voelde voor mij toen ook beter om uit bad te gaan. Ik lag daar meer en kon me bij de golvingen niet de juiste houding geven, teveel liggend en niet genoeg rechtop. We gingen dus naar de slaapkamer waar de baarkruk klaar stond.

Het laatste uurtje

Eenmaal op de baarkruk, kreeg ik echt persdrang en heb ik stukken van de golvingen naar beneden geademd en stukken van de golvingen mee geperst met mijn lichaam. Niet echt geforceerd persen, maar wel meer druk geven. Tussen de golvingen door ademde ik naar beneden en kon ik goed ontspannen. Ybo gebruikte achter mij de massagetechnieken, met name voor de pijn in mijn onderrug en ook het schouderanker en het woord lavendel. De verloskundige liet mij gewoon doen wat ik voelde dat goed was en dat was heel fijn.  Ze vroeg op een gegeven moment of ze me wat tips mocht geven. Ze gaf aan dat lang persen effectiever is dan kort en dat vertelde me hoe ik mijn benen het beste kon zetten.  Achteraf had ik meer op mijn lichaam mogen vertrouwen en niet meer moeten gaan persen, maar goed, toen ging ik mee in dat advies. Op een gegeven moment vond ik het zelf echt lang duren (eigenlijk viel het mee want in totaal hebben we 1 uur op de baarkruk gezeten), maar de verloskundige gaf wel aan dat het dalen van Senna nog maar langzaam ging. Ze stelde voor dat ik naar het toilet ging om te plassen omdat een volle blaas tegen zou kunnen werken. Maar het lukte niet om te plassen. Ik zou ook nog kunnen proberen op mijn linkerzij te liggen, maar ik wilde zelf eigenlijk niet gaan liggen. Toen besloten we nog 1 golving of wee (ondertussen was ik het zelf wel weeën gaan noemen omdat de verloskundige het ook zo noemde en het mij eigenlijk niet zoveel uitmaakte hoe ik het noem) af te wachten en als er dan nog niet veel verandering was, zou ze met een catheder mijn blaas legen en zouden we een andere houding, ik stelde zelf voor op handen en knieeen met de bal, gaan proberen. Ik zei in mezelf tegen Senna, ‘kom op meisje, we gaan er nu voor’, en bij die golving kwam het eerste stukje van het hoofdje tevoorschijn. Ik heb vanaf toen ook mijn benen veel wijder gezet en dit hielp ook heel erg. Toen zijn we op die  manier doorgegaan en kwam Senna’s hoofdje steeds meer tevoorschijn. Het was hard werken, maar tussen de weeën door kon ik heel goed ontspannen. Het was geen lekker gevoel (niet die orgastische geboorte die ik stiekem gehoopt had ), maar niet echt pijnlijk. Ik combineerde nog steeds het naar beneden ademen en persen en dat voelde voor mij goed om te doen. Met alleen naar beneden ademen was het misschien ook gelukt, maar ik besloot niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn geest (ik werd ongeduldig en wilde er ook vanaf zijn) te volgen. Het branderige gevoel dat de verloskundige benoemde, voelde ik pas toen het hoofd er bijna helemaal doorheen was en dat vond ik niet echt een pijnlijk gevoel. Het paste allemaal prima er doorheen . Het was vooral prachtig om te voelen en zien (er lag een spiegel onder de baarkruk, dat was echt heel mooi en bemoedigend om te zien) dat ze eruit kwam. Ze draaide gelijk toen het hoofdje eruit kwam, en het lichaam kwam er gelijk achteraan. Echt ongelofelijk dat ze er zomaar uit kwam. Dat was om half 9 ‘s ochtends.

De geboorte

Toen Senna eruit kwam, gaf de verloskundige haar gelijk aan mij en ik legde haar op mijn blote buik. We hadden het in de kamer goed warm gestookt en met wat doeken erover en mutsje op, bleef Senna goed warm. Ik mocht de navelstreng voelen en die klopte nog. De verloskundige zou op ons verzoek wachten met doorknippen tot de navelstreng uitgeklopt was. Daarna zou dan de placenta nog geboren moeten worden. Maar al na 10 minuten voelde ik een golving, ik gaf een beetje mee en de placenta floepte er zo uit. Voor de verloskundige heel onverwacht, maar helemaal goed en het was ook wel grappig hoe zij schrok en dat grote ding (ik had niet verwacht dat er zo’n groot ding uit zou komen) eruit plonste. Normaal zou de verloskundige voor de zekerheid al een spuitje oxytocine gegeven hebben om het bloedverlies te beperken en de placenta te laten geboren, maar gelukkig had ik aangegeven dat ik dat niet wilde als het niet noodzakelijk was en bleek het ook helemaal niet nodig te zijn omdat de placenta zo snel kwam en het bloedverlies ook niet veel was.

Na de geboorte

Na de geboorte van de placenta, mocht Ybo de navelstreng doorknippen en ging ik op bed liggen met Senna op mijn buik. We hebben toen echt 3 uur de tijd gekregen om Senna lekker bij mij te laten liggen en ze ging langzamerhand op zoek naar mijn borst. Ze kon de tepel  niet goed pakken, maar met wat hulp van de kraamverzorgster, pakte ze hem heel goed en begon krachtig te drinken. Ze heeft in die eerste uren toen al vaak en krachtig gedronken en verder heel lekker op mijn blote buik gelegen. Zij bleef ook bloot en ook nog na het wegen en temperaturen hebben we nog een tijdje lekker de tijd gekregen om zo huid op huid te genieten. Na die drie uur heeft Senna nog een tijd bloot blij Ybo gelegen op zijn blote borst en kon ik me gaan douchen. Vader en dochter vielen lekker samen in slaap en toen Senna wakker werd, kon ze weer bij mij drinken. Onwennig nog voor mij en haar, maar ze deed het super goed.

Toen de verloskundige me later die dag controleerde of ik hechtingen nodig had, bleek ik alleen twee hele kleine schaafwondjes te hebben, dus hechtingen waren niet nodig. De dag na de geboorte zag het er allemaal al heel goed uit, helemaal niet blauw of zo en de tweede dag na de geboorte voelde ik het zelfs al bijna niet meer branden. Natuurlijk was het nog wel gevoelig  vanonder en ging lopen en opstaan nog niet zo heel soepel, maar het herstel ging  super snel en ik voelde me al na een paar dagen heel fit. Na 3 dagen kon ik al een stukje buiten gaan lopen en na een week alweer vol trots met twee dochters naar de supermarkt om boodschappen te doen. Het kostte nog een beetje moeite natuurlijk en ik deed het rustig aan, maar wel heel fijn om te doen.  Doordat ik toch flink heb meegeperst, had ik wel twee kleine aambeien. Een ervan was de dag erop al weg, maar de ander bleef wat langer zitten. Lopen gaat na een week weer heel soepel, net als opstaan en ook het bloedverlies is na een week nog maar weinig . Mijn baarmoeder zit na 8 dagen ook al op zijn oude plek en van mijn buik is nog maar heel weinig over. Dat laatste is natuurlijk zeker niet het belangrijkste, maar het geeft samen met de plek van mijn baarmoeder en het weinige bloedverlies aan dat het herstel snel gaat.

Senna zelf is een heerlijk ontspannen baby. Ze drinkt super goed en zit na 4 dagen al op haar geboortegewicht en komt daarna alleen maar aan. Ze slaapt goed, poept en plast goed en houdt zichzelf goed op temperatuur. Ze huilt eigenlijk alleen als ze krampjes heeft de eerste week.

Conclusie

Al met al kijk ik terug op prachtige gebeurtenis die heel erg goed verlopen is en vooral enorm mooi was met een geweldig resultaat. Heb ik iets aan de cursus HypnoBirthing en het oefenen gehad? Ja, ik weet heel zeker dat ik hieraan het volgende heb te danken;

- Een heel ontspannen zwangerschap met iedere dag ontspanmomenten

- Veel vertrouwen in de bevalling. Ik keek er tijdens mijn zwangerschap erg naar uit en was absoluut niet bang.

- Een rustige geboorte die ontspannen verliep. Er was helemaal geen stress of onrust.

- Een relatief snelle bevalling. Ik opende makkelijk en snel, waardoor het sneller verliep.

- Weliswaar pijn of vervelend en heftig gevoel van de golvingen, maar zeker weten veel minder dan dat ik anders had gehad. Ik ben van mezelf behoorlijk kleinzerig en dit heb ik niet ervaren als een verschrikkelijke pijn. Wel heel heftige reacties van mijn lichaam waarbij het op een gegeven moment moeilijk opvangen was en de golfademhaling niet meer lukte, maar door de andere technieken zoals het schouderanker, het woord lavendel om op te ontspannen en de light touch massage, werd het  veel beter te houden.

- Ybo, Senna en ik deden het echt samen. Ybo was onderdeel van de geboorte en hielp mij constant met alles. Dit was heel fijn om samen te doen.

- De geoefende technieken en regenboogonstpanning maakte dat ik tussen de golvingen door heel goed kon ontspannen en fijn in trance was.

- Ik had vertrouwen in mijn lichaam en volgde wat mijn lichaam aangaf. Dit gaf mij het gevoel dat mijn lichaam het werk deed en ik alleen maar hoefde te volgen.

- Ik wist verschillende houdingen te gebruiken om de golvingen op te vangen.

- Door het combineren van persen en ademen, voelde de laatse fase van de geboorte niet als zwaar. Ik gaf mee met mijn lichaam. Op een gegeven moment werd ik ongeduldig en ben ik meer gaan persen dan mijn lichaam aangaf (ik wilde gewoon heel graag dat ze eruit kwam). Dit lukte ook,  maar als ik het opnieuw zou doen, zou ik het naar beneden ademen wat meer en het persen wat minder hebben gedaan of zelfs helemaal niet en alleen naar beneden ademen.

- Toen het hoofdje eruit kwam, voelde het niet heel pijnlijk. Beetje branderig, maar dat was pas op het einde.

- Geen inknippingen of scheuringen en geen hechtingen. Slechts twee hele kleine schaafwondjes.

- Geen andere medische interventies.

- Een heel snel herstel.

- We kregen heel ruim de tijd om Senna bij ons te houden, te laten drinken en te genieten.

- Senna is een heel ontspannen baby die het ontzettend goed doet.